هنگامی که فیلم سینمایی ابد و یک روز در سی و چهارمین جشنواره فیلم فجر به نمایش در آمد کسی تصور نمی کرد کارگردان آن جوانی باشد که اولین کار بلند سینمایی خود را عرضه داشته است. ابد و یک روز با بازی های درخشان پیمان معادی، نوید محمد زاده و پریناز ایزدیار جوایز آن جشنواره و جشنواره حافظ را درو کرد و از نظر نگارنده اگر اقبال با او روبرو بود همزمانی اش با فیلم فروشنده ی اصغر فرهادی مواجه نمی شد و حتی می توانست نماینده ایران در اسکار باشد.

حال که پرونده جشنواره سی و هفتم فجر هم بسته شد و فیلم های جشنواره در کیش به نمایش در آمده، دومین اثر سینمایی سعید روستایی با نام «متری شیش و نیم» هم در بین فیلم هایی است که با توجه به سابقه روستایی، بیننده ترغیب به تماشای آن می شود!

متری شیش و نیم هم مانند ابد و یک روز از مواد مخدر می گوید و نمی توان از تبحری که سعید روستایی در ساخت آن به خرج داده حرف نزد. فیلمی که در نهایت تلخی و سیاهی لب به سخن می گشاید و گوشه ای از معضلات مواد مخدر و تولیدکننده و مصرف کننده و مشکلات پلیس در مواجهه با آنها را به تصویر می کشد. متری شیش و نیم مانند ابد و یک روز که به قلم سعید روستایی و کارگردانی خود او و همچنین تصویربرداری هومن بهمنش به جشنواره رسید تمامی نقش ها را به گونه ای نوشته و کنار هم می چیند که بیننده با تمامی آنها همدردی می کند. از صمد گرفته تا ناصر! از حمید گرفته تا وحید! اتفاقی که در ابد و یک روز هم افتاد!

متری شیش و نیم با اتفاق تلخ و ناگواری رقم می خورد و داستان فیلم همانگونه به پیش می رود و با سکانس آغازین و تصویربرداری خوب هومن بهمنش و تدوین چشم نواز بهرام دهقانی که به حق برازنده ی دریافت سیمرغ بود و موسیقی گوش نواز و دلنشین و در عین حال متناسب با سکانس ها که اثر پیمان یزدانیان بود و همچنین صدابرداری  ایرج شهزادی و صداگذاری امیرحسین قاسمی که همه دست به دست هم دادند برای تشکیل متری شیش و نیم، تماشاگر پی می برد که قرار نیست مانند ابد و یک روز به تماشای فیلمی خاکستری مایل به سیاه بنشیند؛ بلکه قرار است فیلمی سراسر تلخ و سیاه را نظاره گر باشد. فیلمی که واقعیات سیاهی را به تصویر می کشد که همه از دیدن و پرداختن به آن گریزانند و کسی حاضر به پذیرش آنها نیست!

کسی حاضر نیست بپذیرد کسی که دست به تولید مواد مخدر می زند قرار نیست الزاماً با بقیه تفاوت داشته باشد و گیتار دست بگیرد و موی دم اسبی ببندد! کسی حاضر نیست قبول کند شخصی که در کسوت مامور مبارزه با مواد مخدر ظاهر می شود قرار نیست در حاشیه امن قضایی قرار بگیرد و چنان قوانین در این رابطه سخت گیرانه است که حتی ممکن است با متهمانی که دستگیر کرده اند هم بند شوند و یا در دادگاه متهم خویش با دستبند و بازداشت از سوی قاضی روبرو شود! اما کسی نمی خواهد اینها را ببیند و باور کند!

در متری شیش و نیم حرکت و نماهای دوربین همراه با قصه و روایت لحظه ها تغییر می کند و خود چنان استرسی به بیننده وارد می سازد که نتیجه ی هنریست که تصویربردار از خود به خرج می دهد! نماها آنگونه ای که باید در تدوین پشت سر هم قرار گرفته و چیزی از دست تدوینگر دَر نرفته است که کارگردان و تدوینگر و بیننده احساس می کند هیچ راشی از فیلم هدر نشده!

ضرباهنگ فیلم جایی که باید نفس در سینه حبس به گونه ای کند می شود که گویی خود همراه با مامورین قرار است وارد محوطه ای بشوی و در بیشتر جاها چنان شدت می گیرد که ترشح آدرنالین را در خود به وضوح حسّ می کنی!

در پایان باید گفت متری شیش و نیم در قیاس با بسیاری از فیلم و سریال هایی که درباره ی مواد مخدر ساخته شده است تفاوتی اساسی دارد و آن تفاوت اساسی نوع بینش و نگرش کارگردان به ماجراست که نه از پلیس در این فیلم رمبو ساخته و از حرکات اضافی کاملا پرهیز کرده و بیننده می داند قرار نیست با مشتی سکانس طنز گونه که پلیس زن از داخل خودرو تیراندازی کند و پلیس مرد با چتر از هلی کوپتر داخل حیاط بپرد و در هر حرکت سه کله معلق بزند و… و نه از قاچاقچیان و مواد فروش ها ال چاپو ساخته که در ویلایی بیرون از شهر با ده لایه حفاظتی مستقر هستند و مشغول بیلیارد بازی کردن و نواختن گیتار می باشند!

نگاه ها به قضیه واقعی بوده و بسیار زیبا از منظر دوربین همه واقعیات را به تصویر کشیده که البته همانگونه که کارگردان در جایی بیان کرده بود تمامی اینها ماحصل مطالعه و تحقیقاتی است که کارگردان در مدتی داشته؛ چنانکه حتی در بازداشتگاه با معتادان و متهمان مواد مخدر سر کرده است!

در پایان باید متذکر شد به هیچ وجه با کودکان به تماشای فیلم ننشینید!