دیشب که از فکر اجاره خانه عقب افتاده، بدهی و قیمت گوشت و مرغ و میوه خوابمان نمی برد و غرق در افکار آقاجانیمان بودیم، ناخودآگاه یاد اسحاق خان جهانگیری افتادیم که می گفت: مردم عزیز ایران یادتان هست که وضع اقتصادیمان چه بود؟ کره، شیر، شیر خشک پیدا نمی‌شد. و سیلوهایمان خالی بود و شب‌ها مردم در جلوی بانک‌ها می‌خوابیدند تا صبح چند سکه بتوانند خرید کنند. حالا هم آقاجان می گوید: ای مردم عزیز کیش، یادتان هست که خودرو را با ۳۰ درصد پیش پرداخت و ۷۰درصد وام بانکی می خریدید… اون روزها که خیلی هم دور نیست ، یادتان هست که خودروی صفر کیلومتر کره ای و ژاپنی را با ۴۰-۵۰ میلیون تومان می توانستید بخرید… ای مردم، مگر یادتان رفته که آپارتمان کلید نخورده در نوبنیاد را متری ۳ – ۴ میلیون تومان میخریدید … پول پیش ۵ و ۱۰ میلیون تومانی و رهن کامل ۴۰ میلیون تومانی که دیگر یادتان نرفته است… ای قدیمی های کیش، کارت سبز و صف های طویل چتربازان و مسافران پول خرج کن را مگر یادتان رفته است… اون روزگارانی که سفر به کیش ارج و قربی داشت و آرزوی خیلی ها بود….ای عابران پیاده، مگر یادتان نیست که در هنگام عبور از خیابان خودروها در فاصله مناسب می ایستادند تا شما رد شوید… روزگار اعتمادها و دوچرخه های بی قفل و درهای باز و دیوارهای کوتاه… خیلی از این یادتان رفته ها هست که بگویم آقاجان… ولی افسوس و صد افسوس…. که یادمان هست و همین یادمان بودن هست که آزارمان می دهد… هی وای من… چقدر قلمت تلخ شده آقاجان… همین است که دیر به دیر می نویسی… صبوری کن صبوری…. دوا میشه یه روزی درد دوری