به دوست بزرگواری اومد پیش ما و گفت، آقاجان چرا شما و عیال مربوطه ( مدیر مسئول جان) در انتخابات به اصطلاح خانه مطبوعات کیش شرکت نکردید… گفتم جونم برات بگه آقاجان ، ما که خبرنگار نیستیم…. آخه جدیدا تعریف رسانه و خبرنگاری عوض شده….

از نظر مسئولان گرامی ، رسانه ای ها اونایی هستند که یه چند ماه یا چندسالی هست روزنومه و مجله چاپ نکردن ولی از عجایب روزگار، هفت هشت ده نفر خبرنگار براشون کار می کنن….حسابدار ، بازاریاب ، منشی ، همسر منشی ، همسر خودشون ، آبدارچی و …. همه جزو خبرنگارهاشون هستن… و می تونن بیان بهشون رای بدن…

راستش مارو چه به خبرنگاری آقاجان…. اصولا در شرایط فعلی، خبرنگاری خوب هست که خبر بگیر، خبربیار و خبرگذار  باشه…یعنی بهش خبر را بدهند و فوری بره بزاره تو رسانه اش….اصلا چه معنی می ده خبرنگار فضول باشه و پاشو از گلیمش درازتر بکنه و سوال بکنه….نقد چی چیه آقاجان…. این سوسول بازی ها تو کیش اصلا معنی نمی ده….

خلاصه آقاجان…. ماکه گفتیم خبرنگار نیستیم… و تو کیش رویایی ، همون عاشق کیش هم که باشیم کافیه … فقط مواظبیم که حرمت قلم خودمونو نگه داریم…سخته آقاجان … ولی در گذر روزها و ماه ها و سال ها….حتی شاید روزی که آقاجان زنده نباشه ، حقایق آشکار میشه…. بالاخره اونی که موندگاره، قلمی هست که حق می نویسه و برای مردم می نویسه… نه اونکه واسه پست ، مقام ، پول ، جایگاه و…. مینویسه

خونه مطبوعاتی که بخواد به هر قیمتی بیاد و صرفا رزومه ای باشه برای عده ای از آقایون ، واسه آقاجان و خیلی از اهالی دلسوز قلم هیچ ارزش و جایگاهی نداره… ما اومدیم قیمت پیدا کنیم، نه اینکه به هر قیمتی بمونیم….

دیدم همینجوری بخوام ادامه بدم کار دست خودم و اون دوست شنونده می دم…. در حالی که زیر لب شعر زیر را می خوندم از اون رفیق شفیق دور شدم….

سکوتم از رضایت نیست….
دلم اهل شکایت نیست…..