دیشب با خودمان فکر می کردیم که در این بهشت کوچکی به نام کیش که هستیم و دوستش می داریم ، و از دردها و مشکلاتش هم رنج می کشیم ، چه بکنیم و چه بگوئیم تا شاید چاره ای پیدا شود … حرفهای نگفته خیلی هست ولی وقتی می خواهیم بگوییم با خود آقاجانیمان می گوییم نکند گفتن این درد باعث شود همان اندک تعداد مسافری هم که می خواهد بیاید، دیگر نیاید… در همین افکار بودیم که ناخود آگاه یاد یک آهنگ خاطره انگیز افتادیم… شما هم با آقاجان با آن ریتم معروف بخوانید….

یه دل میگه بگم بگم
یه دلم میگه نگم نگم
جرات نداره دلم دلم
آخه چه کنم؟!

آقاجان ای تنها تنها
حواستو جمع کن بابا بابا
با یاد تو اند آنها آنها
ترکت نکنند

نمی دانم که خودسانسور شده ام یا پیری ما را محافظه کار است و یا…. بی خیال آقاجان …

اندک چشمه ای که می بینیم خوشحال می شویم … بلیط ۱۹۵ هزار تومانی کیش ایر را تبلیغ می کنیم ولی خود می دانیم که کمیاب است و چیزی که عیان است و قیمت هم قد برلیان است بلیط های هواپیماست… جشنواره تابستانی را تبلیغ می کنیم ولی جز برنامه های تکراری با حضور اکثریت کیشوند و اقلیت مسافر در تالار شهر ، اثری در جزیره نمی بینیم…. تا می آییم امید ببندیم به تلاش ها و دلسوزی مدیری ، صحبت از ژن و انتصاب و … می شود و تو گویی آب سردی است بر کله آقاجان که گاهی بوی قرمه سبزی می دهد ، درست مانند امشب… قلم را غلاف کنیم تا کار دستمان نداده ایم آقاجان… از قدیم گفته اند زبان سرخ سر سبز دهد بر باد… ایام به کام… مخلصتان آقاجان