امروز خیلی خوشحال هستم آقاجان و از شادی در پوست خود نمی گنجم… بعد از یک ماه و خورده ای در قرنطینه بودن ، از پلو خورش رسیده ایم به نان و ماست خوردن  و همین گونه اگر پیش می رفت باید نان خشک در آب سق می زدیم و می خوردیم تا اینکه خبر آمد خبری در راه است و قرار است به ما قرنطینه نشینان بی پول کمک شود… بله ، مژده آمد که به هر خانوار ایرانی یک میلیون تومان معادل ده میلیون ریال وجه رایج مملکت داده خواهد شد… بعد خبر آمد که این مبلغ بلاعوض نیست و به صورت وام خواهد بود، آن هم نه وام قرض الحسنه ، بلکه وام با ۱۲ درصد سود… با خودمان دو دوتا چهارتایی کردیم و گفتیم آقاجان ، نگو که هوایتان را ندارند ، معادل ۶۰ دلار ، وام دریافت خواهی کرد و میزنی به زخم دوران قرنطینه و مشکلاتت همه حل خواهد شد… این بود با حالتی که در هفته ششم قرنطینه طبیعی است حرکات موزونی کردیم و با خودمان خواندیم ….

باورم نمیشه ، تو حساب نشستی
واسه خاطر من از خزانه گسستی
من و اینهمه خوشبختی محاله محاله محاله
تو رو داشتن مث خواب و خیاله خیاله خیاله

جیب خالی بنده ، شرمنده شد از دیدنت
دل آقاجان می لرزه موقع گرفتنت
چک اجاره شرمنده شد از دیدنت
دست آقاجان  می لرزه لحظه گرفتنت

به عشق روی ماه تو یه خونه از گل می سازم
سبد سبد شعر و غزل با گل و سنبل می سازم
شمیم نو بهار من ، پول تو خیال من
آخه نمیشه باورم نشسته ای حساب من

جیب خالی بنده ، شرمنده شد از دیدنت
دل آقاجان می لرزه موقع گرفتنت
چک اجاره شرمنده شد از دیدنت
دست آقاجان  می لرزه لحظه گرفتنت

عزیزم تا روزی که ته مونده ات در حسابمه
دل دیوونه ام از قرنطینه دل نمی کنه
پر شده با فکر تو فضای خانه ام
چیزی از دنیا نمی خوام من به داشتنت قانعم

من و اینهمه خوشبختی محاله محاله محاله
تو رو داشتن مث خواب و خیاله خیاله خیاله

جیب خالی بنده ، شرمنده شد از دیدنت
دل آقاجان می لرزه موقع گرفتنت
چک اجاره شرمنده شد از دیدنت
دست آقاجان  می لرزه لحظه گرفتنت