دیروز بعد از مدت ها برای یک کار ضروری با تجهیزات کامل شامل ماسک دولایه ، دستکش و شیلد

که عیال مربوطه به اجبار و الزام به من داد وبا تاکیدی که بر رعایت سفارش های دکتر رضانیای پر تلاش داشت ،

به بازار مراجعه کردم…در بدو ورود بغض ، گلوی آقاجان را گرفت از سوت و کوری بازار …

همانجا بود که یاد ترانه فرهاد افتادم و ناخودآگاه ترانه را اینگونه زیرلب خواندم…

بازارا تاریکن ، کلوپ ها بستس!!

کنسرت ها تعطیلن، دل ها شکستس

از صدا افتاده تار و کمونچه….

تاکسی خالی ، کوچه به کوچه

نگا کن دیگه شبا ، مثه شبای کیش نیستن

حتی ، مثه شبای کم مسافر نیستن

کیش مثه فانوسیه ، که اگر خاموش بشه…

واسه نفت نیست!!! هنوز یه عالم نفت توشه

کرونا من دیگه حوصله ندارم

به بودنت عادت کردم ، گِله ندارم

گرچه از دیگرون؛ فاصله ندارم

دستکش و ماسک دارم ، دلهره ندارم

بازارا تاریکن ، کلوپ ها بستس!!

کنسرت ها تعطیلن، دل ها شکستس

از صدا افتاده تار و کمونچه….

غمو میبینم کوچه به کوچه

همینگونه که بغض گلوی آقاجان را میفشرد ، از بازار آمدم بیرون و قدم زنان به ساحل رفتم…

چشمم که به غروب زیبا و دل انگیز کیش افتاد ، آرامش سراسر وجود مرا فرا گرفت و زدم زیر آواز ….

آقاجان ؛ غصه نخور… زندگی با ماست

اگه باختیم امروزوُ ، فردا که بر جاست

توی این شبِ سیاهِ مه گرفته، نگاه کن، خورشیدی از اون دورا پیداست

آقاجان؛ دنیا همین جور نمی مونه… یه روز آخر خوب میشه وضع زمونه

آقاجان شب همیشه شب نمی مونه… صبح میشه؛ آفتاب میاد رو بومِ خونه

آقاجان؛ کیش گلستون میشه یک روز! هر چی مشکل باشه؛ آسون میشه یک روز

مهربونی جای کینه رو می گیره؛ هر جا قرضی باشه، داده میشه یک روز

آقاجان؛ دنیا همین جور نمی مونه… یه روز آخر خوب میشه وضع زمونه

آقاجان شب همیشه شب نمی مونه… صبح میشه؛ کرونا میره از توی خونه

آقاجان؛ غصه نخور… زندگی با ماست