دم دمای عید و آخر سال است و ماه رمضان شروع شده… روز دوازدهم اسفند، آقاجان دلش می خواست یک بسته تخمه بخره و  بشینه پای تلویزیون تا نمایش کمدی درام استیضاح عبدالناصر خان همتی را ببینه…ولی هم ماه رمضان بود و هم پولی در بساط نداشت که از این ولخرجی ها بکنه… خلاصه از معدود زمان هایی بود که به جز فوتبال، بابت دیدن برنامه ای نشست پای تلویزیون تا ببینه، چی قرار هست سرمان بیاید…

البته آقاجان اعتقاد داره در وضعیتی قرار داریم که اگر خود مرحوم آدام اسمیت هم زنده شود، نمی تواند برای اقتصاد ترمز بریده و ناتراز کشور ما کاری کند… ولی خب، شنیدن دردهایی که با گوشت و پوست لمس می کنیم، از زبان نمایندگان ( حتی اگر به دلیل زدن وزیر باشه) و رئیس جمهور ، حال آدم را یه جوری می کنه…

چیزی که عایدش شد، این بود که اسب زین شده ای که به رئییس جمهور گفتن دادن، زین که نداشت هیچ، وجود خارجی هم نداشت و مذاکره ای هم در کار نیست… نماینده های مخالف هم اعتراف کردن مردم پول خرید دارو و سیب زمینی و گوشت و مرغ ندارن… خلاصه با پایداری پایدارچی ها و تغیر نظر یاران رئیس مجلس طرقبه ای، صندلی وزارت را از زیر پای عبدالناصر کشیدند و باید دید این امر، بر لرزش صندلی های مناطق آزاد چه تاثیری خواهد داشت…

هنوز بعد از چندماه، قطار انتصابات در مناطق آزاد و کیش در حال جابجایی است و اگر دوباره بخواهد از راس هرم تغییرات جدید آغاز شود، می شود روز از نو ، روزی از نو… چیزی که نه مردم و فعالان اقتصادی را خوش می آید و نه اوضاع به گونه ای است که سودی به حال مناطق آزاد داشته باشد…

خلاصه با این اوضاع همه با هم مانند آن بانوی گلپایگانی باید بگوییم :

صلِّ علی سِتِرکه، یه وقتی کیش نَتِرکه!