والله ما از قدیم شنیده بودیم که «هر آمدنی رفتنی دارد» اما ظاهراً بعضی میزها در کیش خاصیت آهن‌ربایی پیدا کرده‌اند و صاحبشان آن‌قدر سفت به آن چسبیده‌اند که حضرت سلیمان هم نمی‌تونه جداشون کنه!… همچنین ما همیشه فکر می‌کردیم اعتیاد فقط به قلیون و گوشی و اینترنت و صنعتی وسنتی محدود می‌شه… تا اینکه با «اعتیاد به میز مدیریت» آشنا شدیم! اونم نه هر میزی… میز ریاست یک اداره در جزیره کیش! انگار از چوب معمولی نیست، از مغز طلا با روکش حس قدرت ساخته شده!

عرضم به حضورتون آقاجان، یکی از همین مدیرای باسابقه که از شدت خدمتگزاری پاش از اداره بیرون نمیاد، مبادا یک وقت میز از تنهایی دق کنه – وقتی شنیده که ممکنه کسی جاشو بگیره، یهو از آدم به ظاهر مودب و موقر تبدیل شده به موجودی با دندون تیز و چنگال آماده!

ما فکر می‌کردیم رقابت سالم چیز خوبیه، الان فهمیدیم بعضیا معتقدن که « رقابت هر چی کثیف‌تر، کارآمدتر»! شروع کرده بنده خدا به تهیه لیست تخریب، افشاگری‌های دست‌ساز، جوسازی پشت اتاق جلسه مسئولان بالا در تهران و حتی استفاده از سلاح کشتار جمعی به نام «شایعه». البته شایعه‌هاش مثل بعضی پروژه‌ها و وعده ها نصفه‌کاره‌ست، ولی خب تلاشش قابل تقدیره! طرفو هنوز منصوب نکردن، این بنده خدا براش پرونده اختلاس، جاسوسی، بی‌تعهدی، بی‌تجربگی، و حتی ارتباط با فضایی‌ها جور کرده!

عرض کنم خدمت شما که من نمی‌دونم این میز مدیریت چه خاصیتی داره که طرف نه می‌ذاره کسی جاش بشینه، نه خودش کاری می‌کنه! مثل اون مهمونی که به ظرف شیرینی حمله کرده، ولی نه می‌خوره، نه می‌ذاره کسی بخوره! اگر میز این‌قدر مهمه، لااقل میز ناهارخوری انتخاب می‌کردی، یه چیزی می‌خوردی! نه اینکه از گرسنگی قدرت، اخلاق رو قورت بدی!

یکی نیست به این عزیز دل بگه برادر من، دنیا دو روزه، میز اداره هم چند ماهه! چرا انقدر جدی گرفتی؟ یه بار هم امتحان کن اخلاق حرفه‌ای داشته باشی، شاید خدا خواست و به جای این میز، یه پله بالاتر رفتی. البته اگر به اون بالا هم برسی، یادت نره که نردبون آبرو رو از دیوار مردم نمی‌ذارن!