آقاجان روز پنجشنبه همراه با دوستش جمعه، به دوشنبه سفر کردند.
البته منظور من از دوشنبه، دوشنبه تقویم نیست، بلکه دوشنبه پایتخت کشور دوست و همزبان تاجیکستان است.

ایران و تاجیکستان، با وجود فاصله جغرافیایی، آن‌قدر اشتراک دارند که گاهی آدم فکر می‌کند این دو کشور دو اتاق از یک خانه قدیمی هستند. البته ایران، هال و پذیرایی است و تاجیکستان …

از همان اولِ پرواز فهمیدم، که این یک سفر معمولی نیست؛
چون وقتی هواپیما تکان خورد،
کاپیتان از بلندگو گفت:
«مسافران محترم،
ما از میانِ یک تونل زمانی عبور کردیم تا به ایران کهن برویم.

در دوشنبه، زمان کار خودش را می‌کند.
حس می کنی که فردوسی، سعدی، حافظ، رودکی، مولانا، نظامی، خیام و … زنده اند.

“این‌جا تاجیکستان است؛
زبان‌ها پیر نمی‌شوند،
خاطره می‌شوند.”»

و

«اگر گم شدید، تقصیر شما نیست؛
اینجا زمان گم‌کردنی‌ست.»

«نوروزشان مثل نوروز ماست؛
یلدای‌شان مثل یلدای ما؛
احترام به بزرگ‌تر،
مهمان‌نوازی،
دست روی دل‌ گذاشتن
وقتی حرف سخت می‌شود…
همه‌اش شبیه ماست.»

ایران و تاجیکستان دو تا کشورند،
اما یک دل‌اند.
دلِ مردم‌شان
از همان جنسی است که
اگر غصه بخورد، شعر می‌شود
اگر شادی کند، آواز.
ما از یک باغیم…
فقط شاخه‌هایمان
در دو هوا رشد کرده.»

روزها زود گذشت و

آخر سر که سوار پرواز برگشت شدم
مهماندار گفت:
«مسافران عزیز،
به کیش که رسیدید
مواظب باشید…
بعضی خاطرات دوشنبه
تا چند جمعه می‌مانند.»

به فرودگاه بین المللی کیش که رسیدم، ناگهان از خواب بیدار شدم و فهمیدم همه این سفر را خواب دیده ام. واقعیت رخ نمایاند و گفت: آقاجان پول رفتن تا چارک را هم نداری، چه برسد دوشنبه… آیا یک نیکوکار پیدا می شود که این آقاجان خسته دلشکسته ورشکسته را روز پنچشنبه به دوشنبه ببرد؟ تا سیر و سلوک کنیم…

آه…..آرزو بر جوانان عیب نیست…