آقاجان دیشب تا صبح خواب به چشمش نرفت. نه از گرانی دلار و نه از بی‌بارانی پاییز. نه!
از این ماجرای تازه‌ روی شبکه ایکس و لو رفتنِ موقعیت مکانی و داستان «سیم‌کارت سفید» که مثل نقل و نبات دست برخی‌هاست و مثل افسانه برای ما بقیه مردم عادی.

«این روزها در شبکه ایکس لوکیشن همه روشن شده، و مشخص شده شرافت بعضی‌ها خاموشه!
حالا تازه فهمیدیم که سیم‌کارت سفید هم داریم… ما که عمری با همون سیم‌کارت ایرانسل و تله کیش فیلتر دار زندگی‌مون رو گذروندیم، فقط آنتنشون گاهی در کیش قهر می‌کرد! ما نفهمیدیم و یا نخواستیم که بفهمیم، این سفیدهای نورانی از کجا سبز شدن!»

«پسرجان! ما شرافت‌مان را با رنگ سیم‌کارت طاق نمی زنیم…
نه سفید داشته‌ایم، نه طلایی، نه آنهایی که بدون درخواست، خودشان به اسم آدم درمی‌آیند!
چیزی که داریم، آبروست.
این یکی رو هم خدا کنه هیچ‌کس برامون لوکیشن‌گذاری نکنه…»

ما همانیم که اگر خطمان آنتن ندهد، می‌رویم پشت‌بام، تا خبر را به سختی و تلاش فراوان برای وصل شدن، برسانیم به دست مردم
ولی اگر حق مردم آنتن ندهد، پا برهنه می‌رویم وسط میدان!»

«منِ آقاجان، اگر هزار بار هم رانت و تبعیض را بدهند، باز قبول نمی‌کنم.
خبرنگار، سیم‌کارت سفید نمی‌خواهد…
فقط آدمِ سفید می‌خواهد!»
«سفید بودن سیم کارت مهم نیست؛ رو سفید بودن مهم است.  سیم‌کارت‌شان سفید است، ولی دلشان… خدا داند!»