در ادامه همان مسیری که پیش‌تر بارها درباره آن هشدار داده بودیم، وضعیت آموزش و پرورش کیش امروز به یکی از نگران‌کننده‌ترین مسائل اجتماعی جزیره تبدیل شده است؛ مسئله‌ای که اگر همچنان در حاشیه بماند، تبعات آن نه‌فقط متوجه فرهنگیان، بلکه مستقیماً دامان آینده اجتماعی و انسانی کیش را خواهد گرفت.

آنچه امروز در بدنه آموزش و پرورش کیش جریان دارد، بیش از آنکه «چالش اداری» باشد، نشانه‌ای از یک بی‌تدبیری مزمن است. اسکان تعدادی از معلمان به‌همراه خانواده‌هایشان در هتل‌های جزیره، شاید در نگاه اول یک راه‌حل موقت تلقی شود، اما در عمل به یک بحران چندوجهی اجتماعی و اقتصادی تبدیل شده است؛ از فشارهای روحی و روانی بر فرزندان فرهنگیان که ناخواسته در فضای غیرمتعارف زندگی می‌کنند، تا زیان اقتصادی و اختلال در کارکرد اصلی هتل که اساساً برای اقامت کوتاه‌مدت گردشگران طراحی شده، نه سکونت بلندمدت خانواده‌ها.

در سوی دیگر، اسکان تعدادی از فرهنگیان خانمِ سرپرست خانوار به‌صورت همخانه، بیش از آنکه راهکار باشد، زنگ خطری جدی است. این شیوه اسکان، شأن معلم را مخدوش می‌کند و امنیت روانی و اجتماعی این قشر زحمتکش را به مخاطره می‌اندازد؛ آن هم در منطقه‌ای که قرار بود «ویترین کیفیت زندگی» باشد، نه محل آزمون سیاست‌های حداقلی.

ریشه این وضعیت را باید در عدم توزیع عادلانه واحدهای مسکونی در دوره پیشین مدیریت آموزش و پرورش کیش جست‌وجو کرد؛ بی‌عدالتی‌ای که نه‌تنها اصلاح نشد، بلکه امروز نیز به شکل‌های مختلف از جمله انتصابات در مدارس و اداره، ادامه پیدا کرده و به نارضایتی گسترده در میان فرهنگیان دامن زده است. نگرانی معلمان دیگر پنهان نیست؛ در گفت‌وگوهای غیررسمی، پیام‌ها و تماس ها، یک جمله مشترک شنیده می‌شود: «آموزش و پرورش کیش رها شده است.»

واقعیت این است که بدون نیروی انسانی باانگیزه و دارای امنیت معیشتی، هیچ توسعه‌ای پایدار نخواهد بود. آموزش و پرورش، ستون فقرات هر جامعه است و در کیش، با توجه به شرایط خاص منطقه آزاد، باید «ویژه» دیده شود؛ نه در حد شعار، بلکه در تصمیم‌سازی‌های واقعی.

امروز بیش از هر زمان دیگری، نیاز به معرفی یک رئیس کارآزموده، مستقل و آشنا به پیچیدگی‌های کیش احساس می‌شود؛ مدیری که جسارت اصلاح ساختار، شفاف‌سازی توزیع منابع و دفاع از حقوق فرهنگیان کیش را داشته باشد، نه مدیری که صرفاً نقش واسطه میان مشکلات و سکوت را بازی کند و ادامه روند رو به زوال چند سال اخیر را در سمتی دیگر پی بگیرد.

در نهایت، این مطالبه باید به‌صورت جدی به وزارت آموزش و پرورش منتقل شود: کیش یک شهرستان معمولی نیست؛ اگر آموزش و پرورش آن به‌طور ویژه دیده نشود، تمام ادعاهای توسعه‌محور بودن جزیره، در حد بروشور و همایش باقی خواهد ماند. بی‌توجهی به معلم، بی‌توجهی به آینده است؛ و این، خطایی نیست که بتوان هزینه‌اش را بعدها جبران کرد.

تا دیر نشده است، آموزش و پرورش کیش، فرهنگیان، دانش آموزان و  والدین آنها را دریابید.