در روزهای اخیر تبلیغات گسترده‌ای درباره وام‌های کیشوندی انجام شد و اعلام کردند که وام‌های فوری به مردم پرداخت می‌شود، اما متأسفانه آنچه در عمل دیده می‌شود چیزی جز سردرگمی، پاسکاری و ایجاد استرس برای مردم نیست.
چند روز پیش در یکی از کانترها شاهد صحنه‌ای بودم که واقعاً ناراحتم کرد؛ خانم سالخورده‌ای با اضطراب به مسئول کانتر می‌گفت: «خودت این کدها را برایم بزن، من استرس دارم، اگر انجام نشود شب خوابم نمی‌برد.» دیدن این حجم از نگرانی برای مردمی که از سر ناچاری به دنبال دریافت وام هستند، واقعاً تلخ است.
خود من هم از شنبه مدارک وام ۳۰۰ میلیونی را آماده کرده‌ام؛ با اینکه می‌دانیم سود این وام‌ها بالاست، اما بسیاری از مردم به دلیل مشکلات اقتصادی ناچار به ثبت‌نام هستند. از همان روز مرتب ما را بین کانتر رویال کیش در پردیس ۲ و بانک پاس می‌دهند. یک روز مراجعه می‌کنیم، مسئول حضور ندارد؛ روز دیگر می‌گویند بانک فعلاً مدارک نمی‌گیرد و شنبه مراجعه کنید.
در این مدت بارها مدارک مختلف از جمله فیش حقوقی، حکم کارگزینی و سایر مدارک را بالا و پایین کرده‌ایم، اما جالب اینجاست که حتی برخی افراد مستقر در کانترها اطلاع دقیقی از روند اداری ندارند؛ به‌عنوان مثال نمی‌دانستند کارمندان دولت هنوز فیش حقوقی ماه جدید را دریافت نکرده‌اند یا اصلاً حکم کارگزینی چیست.
انتقاد اصلی این است که چرا قبل از آماده شدن زیرساخت‌ها و هماهنگی کامل با بانک‌ها، این حجم از تبلیغات و اطلاع‌رسانی انجام شده و مردم را در شرایط فعلی دچار استرس و فشار روانی می‌کنند؟
از طرفی برای وام ۵۰ میلیونی عنوان می‌شود که پرداخت «آنی» است، اما اکنون سه روز از ثبت‌نام گذشته و هنوز مبلغی به حساب واریز نشده است. در عمل، بانک یک روزه کار را انجام می‌دهد اما گفته می‌شود مبلغ چند روز در حساب رویال کیش باقی می‌ماند و سپس پرداخت می‌شود.
مردم از سر تفریح دنبال وام نیستند؛ بسیاری از خانواده‌ها به دلیل شرایط اقتصادی مجبور به مراجعه هستند. حداقل انتظار این است که وقتی روندها مشخص، کانترها مستقر و هماهنگی‌ها با بانک انجام شد، آن زمان اطلاع‌رسانی صورت گیرد؛ نه اینکه مردم با امید مراجعه کنند و در نهایت با استرس، بلاتکلیفی و پاسکاری روبه‌رو شوند.
امروز وقتی سؤال می‌کنیم آیا کسی تاکنون موفق به دریافت این وام شده یا خیر، پاسخ می‌دهند هنوز حتی مدارک هیچ فردی تحویل گرفته نشده است.
در این شرایط سخت، بیش از هر چیز باید مراقب آرامش روانی مردم بود و از ایجاد اضطراب و امیدهای بی‌نتیجه جلوگیری کرد.