جنوب ایران بی شک، یکی از زیست بوم های خاص و متفاوت با سایر اقالیم ایران است. خاکش بوی نم دریا می دهد و دریایش تکه ای ازآبی آسمان است و نخل هایش مزه شیرین همه شیرینی ها را دارد و خورشیدش نزدیکترین خورشید به زمین است و شب هایش پرستاره ترین شب ها و زمینش بوی نفت و منفعت می دهد و مردمانش گویی گرمای خورشید و آبی آسمان و شیرینی نخل ها و نم دریا و سوسوی ستاره ها را یکجا در زیر پوست های چغر و سبزه خود جمع کرده اند و تمامی صفا و مهربانی و سادگی مردمان عالم را به عاریت گرفته اند.
اینکه می گویند جنوب را باید زندگی کرد در واقع باید زندگی را جنوبی کرد و جنوبی زیست و جنوبی گرمای وجود را به آب و آسمان و خورشید و خاک بخشید. و جنوبی مقاومت کرد.
این روزها جنوب روزها و شب های تلخ و سختی را پشت سر می گذارد. این روزها شاید بشود بهتر از گذشته جنوب را داستان کرد و داستان را جنوب. می توان جنوب را زندگی کرد و نوشت. گاهی به کوتاهی داستانی کوتاه و گاهی به بلندی رمانی بلند مرتبه. چه بزرگ مردان و زنانی که جنوب را زندگی کرده اند و نوشته اند. جنوب کلمه شده است و کلمه جنوب. می توان در جنوب نزیست اما زیستنش را نوشت. می توان مهربانی و سادگی مردمانش را با کلمه به تصویر کشید و نارنجی آفتاب عصرگاهی اش را در پهنه دریایش با ابر و مه و شرجی هوایش در هم آمیخت و طعم تند طعامش را مزه کرد و نوشت و از جنوب ادبیاتی ساخت داستانی و همه ظرافت ها و زمختی هایش را به تصویر کشید. می توان مظلومیت مردم جنوب در مقابل حملات وحشیانه مدرن اندیشان کهنه پرست و چنگیز ها و اسکندر های جنگ طلب در داستان نوشت.
جشنواره ملی داستان کوتاه جنوب قصد دارد زیست بوم جنوب را با همه تاریخ و جغرافیا و زنان و مردان سخت کوش و این روزهای تلخش، مهمان داستان کوتاه کند. در این جشنواره قرار است نویسندها جنوب را زندگی کنند و زندگی را جنوبی.
سال ها بود که ادبیات داستانی ما مزه جنوب را نچشیده بود. امروز ، زمانی است که جنوب را بهتر می شود نوشت. از جنگش، از مقاومتش و از دشمنانش.
یادمان نرود که در گذشته های نه چندان دور، کشتی های انگلیسی و پرتغالی در سواحل همین جنوب لنگر انداخته بودند. اما با مقاومت مردم جنوب رفتند. این ها نیز رفتنی اند و جنوب همچنان ماندنی. و این ماندن و چگونه ماندش در داستان های بسیاری از نویسندگان به تصویر در خواهد آمد.
جشنواره ملی داستان کوتاه فرصتی است تا از جنگ و جنوب و مردمانش بگوییم. از تلخی ها و شیرینی هایش. تا یادمان نرود جنوب همیشه زنده است و زنده خواهد ماند.