سلام به عزیزای دلِ آقاجان… خوبید؟ خوشید؟ ما را نمی بینید خوش می گذره؟ منم ای بَدَک نیستم… نفسی می آید و می رود. پسرجان هم خوبه، کماکان جوایز مسابقات شطرنج را درو می کند و همسرجان بهتر از جان هم، سخت مشغول گرفتن عکس و فیلم و … بگذریم آقاجان… دوستان کلی پیام فرستادن که آقاجان کجایی؟ با ما قهر کردی…؟! راستش جونم براتون بگه آقاجان، بعد از اینکه از روزنامه آمدم بیرون، گفتیم دیگه آقاجان باید بازنشسته بشه و به همون خاطره خوش از مهر و محبت های شما اکتفا کنه… اما هر چی که گذشت با افتادن یه سری اتفاقات، آقاجان مصمم تر شد که دوباره واستون بنویسه…. از درد دلاتون و حرفهای نگفته تون… اتفاق دیگه این بود که عده ای از نون به نرخ روزخورها که ادعاشون گوش فلک را پر کرده که ما رسانه ای هستیم و اعتبار اهالی واقعی رسانه کیش را نیز زیر سوال برده اند، بی حرمتی و زشتکاری را از حد گذرانده اند، شاعر چه خوب گفته است که :

چـو بـیـشـه تـهـی مـانـد از نـره شـیـر
  شـغـالـان درآیـنـد آنـجـا دلـیـر!

حالا حکایت ما هست و معدود آدم های بیسواد و معلوم الحال که مدعیان اصحاب قلم و رسانه شده اند و زبانشان هم شش متر و نیم دراز است. افسوس که اهالی رسانه واقعی و مسئولان در مقابل این معدود فرصت طلبان خاموش هستند. مهم نیست، بالاخره گذر زمان عیار و ذات آدم ها را مشخص می کند… ببخشید که بعد از مدت ها ننوشتن، دلتان را به درد آوردم… کم کم همان آقاجان طناز خواهم شد و خنده را همراه با تفکر برایتان به ارمغان خواهم آورد…