نزدیک به دو هفته است که از اعلام رسمی شروع اپیدمی ویروس خطرناک کرونا در کشورمان می گذرد . روزهایی پر از تلاش های طاقت فرسا پزشکان ، پرستاران و کارکنان مراکز بهداشتی و بیمارستان ها را شاهد بوده ایم . افراد ، گروه ها و سازمان های زیادی نیز برای ساماندهی، نظارت ، ضدعفونی کردن اماکن ، آموزش و …ایثارگرانه تلاش می کنند. اما صدها مبتلا و ده ها نفری که تاکنون جان خود را بر اثر این بیماری از دست داده اند نشان می دهد که مسئله اصلا شوخی بردار نیست و باید توسط تک تک ما مردم، جدی گرفته شود. تعطیلی مدارس، دانشگاه ها و بسیاری از کسب و کارها ، کاهش ساعات اداری ، تعطیلی برنامه های فرهنگی ، هنری و گردشگری ، نظارت بیشتر بر رستوران ها و اماکن عمومی و از این دست کارها ، تنها گوشه ای از اتفاقات چند روز گذشته بوده است.

به نیمه اسفند نزدیک می شویم و به قول قدیمی ها بازار شب عید است. بازاری که بسیاری از فعالین بخش خصوصی همیشه روی آن حساب ویژه ای باز می کنند ، ولی امسال مانند سال های گذشته نیست. در اینجا سوالی پیش می آید : به نظر شما جان دادن سخت تر است یا مال دادن؟ به عبارت روشن تر آیا دست از جان شستن و مردن برای آدمیزاد راحت تر است و یا برای مدتی دست از مال و ثروت و پول برداشتن ؟ به نظر نگارنده باید گفت اولویت با جان انسان هاست . اگر جان باشد ، با تلاش مال هم دوباره خواهد آمد و خسارات جبران می شود.

و سخن دیگر آنکه ، با تعطیل شدن ناگزیر مدارس و کسب کارها که با هدف در خانه ماندن مردم و جلوگیری از شیوع بیشتر ویروس کرونا صورت گرفت ، متاسفانه عده ای از هموطنان مان ، از فرصت استفاده کرده و راهی سفر به شهرهای دور و نزدیک شده اند. این مسئله نه تنها موجب ایجاد خطر برای خودشان و خانواده هایشان می شود ، بلکه موجب تسریع در گسترش و شیوع این ویروس نیز می شود. سهل انگاری و عدم رعایت نکات ایمنی اعلام شده توسط مراجع ذیصلاح موجب شده است که شاهد گسترش و اپیدمی پر سرعت این بیماری در سطح کشور باشیم. نگرانی بزرگی وجود دارد ، نوروز نزدیک است و ما ایرانی ها نیز عادت پسندیده به سفر و گشت و گذار و دید و بازدید داریم ولی باید گفت و خیلی هم جدی درخواست کرد که هموطنان عزیز :

محض رضای خدا ، آخرین نوروز قرن را در خانه بمانید