پیام های زیادی می آید که آقاجان کجایی ، کم کار شده ای… جانم برایتان بگوید که داغ دل مرا تازه نکنید عزیزان… شما زنده ، من مرده… آقاجان اگر از کرونا هم جان سالم به در ببرد از دست وسواس های عیال مربوطه جان سالم به در نخواهد برد…

از روزی که اسم کرونا شده است ، آقاجان و خاتواده علاوه بر قرنطینه ، موارد پیشگیری را رعایت کرده و از  ماسک ، دستکش و ژل ضدعفونی که قربانشان بروم قیمت خون شده اند ، استفاده می کنند… اما این عیال مربوطه دیگر وسواس را از حد گذرانده است… چپ می رود و راست می آید می گوید آقاجان دستت را با مایع دسشویی ۲۰ ثانیه بشور… ما هم که گردن مبارکمان از مو باریکتر است و می گوییم چشم بانوجان… آنقدر دستانمان را شسته ایم که ۱۸ و ۸۱ کف آن کاملا محو و ناپدید شده است و هم اکنون کف دست آقاجان مانند لاستیک ماشینش صاف صاف است…

وقتی می خواهیم از قرنطینه خارج شده و نان به اندازه چند وعده تهیه نماییم، علاوه بر ماسک دولایه و دستکش لاتکس ، چیزی مانند ماسک جوشکاری هم به صورتمان آویزان می کند که نمی دانیم نامش چیست . یک پارچه مامان نشان هم  دستمان می دهد و تاکید می کند که نان هارا کاملا در آن بپیچیم . با سلام و صلوات و سفارش از درب منزل خارج می شویم… در برگشت عیال مربوطه می گوید ، کفش هایت را بیرون در بگذار ، یکراست برو در بالکن و لباس هایت را در بیاور ، بگذار آفتاب بخورد…شاید کرونایی شده باشد… بعد هم سریع برو و سر و صورت خود را ۲۰ ثانیه با آب و صابون بشور…

خلاصه از این مصائب نه تنها من ، که پسرجان هم در امان نیست و هر روز داستانی داریم … در این دو ماه ، چند کارت بانکی ، گوشی موبایل ، کارت سوخت خودرو و تعدادی از لوازم منزل را در راه ضدعفونی کرونا از دست داده ایم… باز هم خدمتتان عارض می شم ایها الناس…. شما زنده ، من مرده… آقاجان اگر از کرونا هم جان سالم به در ببرد از دست وسواس های عیال مربوطه جان سالم به در نخواهد برد…