ما به دریاها وابسته ایم. اهمیت دریاها و اقیانوس ها در حمل و نقل، شیلات، تامین انرژی، برخورداری از منابع عظیم معدنی و سهم آنها در برقراری توازن زیست محیطی بر همگان آشکار است. مناطق ساحلی و دریایی با وجود تنوع زیستی قابل ملاحظه و کم نظیر خود از نظر حفاظت دچار غفلتی طولانی و جبران ناپذیر شده اند و با وجودی که زیستگاه های ساحلی دریایی در دستور کار ۲۱ ریو شکننده و آسیب پذیر توصیف شده اند، سهم بسیار اندک از شبکه مناطق حفاظت شده جهانی را به خود اختصاص می دهند. از این رو انتخاب و احداث پارک ملی و ذخیره گاههای ساحلی – دریایی امری ضروری به نظر می رسد و در این مواقع بهترین راهکار پیشنهادی را ایجاد مناطق دریایی حفاظت شده دانسته اند، زیرا این مناطق حفاظت شده با هدف حفاظت و حمایت از گونه های زیستی جانوری و گیاهی میتوانند به عنوان نوزادگاه و ذخیره گاه مولدین عمل نموده و تامین کننده فراوانی گونه های یک منطقه وسیع می باشند. خلیج فارس زیستگاههای مهم و حساسی دارد که مامن ذخایر بسیاری از جانوران و گیاهان با ارزش دریایی است و نقش عمده ای در چرخه حیات دریایی و ذخایر آبزیان شیلاتی ایفا می کند. زیستگاه های مهمی چون آبسنگ های مرجانی، رویشگاه های حرا، خوریات، مصب ها، بسترهای علفی، پهنه های جزر و مدی، تالاب های ساحلی، مناطق تخم گذاری لاکپشتان دریایی و … که به جهت شرایط اکولوژیکی خاص حفاظت از آنها ضروری می باشد. از طرفی به جهت تردد سالانه حدود ۴۰۰۰۰ فروند کشتی اقیانوس پیما (که حدود ۱۷۰۰۰ فروند از آنها نفت خام منطقه رابه سراسر جهان منتقل می نمایند) و فعالیتهای گسترده استخراج منابع نفتی از بستر دریا این محدوده پتانسیل لازم برای تجمع و بقا مواد مضر برای مدت های طولانی وجود داشته و شرایط اکولوژیکی منطقه نشان دهنده ضرورت حفاظت و حمایت از این اکوسیستم های زنده و زیستگاهها می باشد که این موضوع موجب گردید این دریا به عنوان منطقه ویژه دریایی از سوی سازمان بین المللی دریانوردی انتخاب شده و مقررات ویژه ای به منظور پیشگیری از آلودگی در این منطقه دریایی به مورد اجرا گذاشته شود. اجرای این مقررات در منطقه ویژه دریایی اقدامی موثر برای حفاظت بیشتر از محیط زیست می باشد. بدیهی است در ارتباط با مناطق حفاظت شده شناسائی و جانمائی این دسته از مناطق به تنهایی تضمینی بر حفاظت و مراقبت پیوسته از آنها نیست، لذا همواره دو اقدام مورد تأکید است، نخست آنکه جایگاه و حفاظت و احیای  اکوسیستم های تالابی در برنامه مدیریت ناحیه ساحلی جزایر  تبیین نماییم و از انجا که  جزایر کیش هندورابی و فارور در بین جزایر خلیج فارس اهمیت ویژه دارند و کار کرد آنها بویژه  در بحت تقویت گردشگری دریایی، تقویت زاد آوری و تکثیر آبزیان  باید مرود توجه ویژه قرار گیرند.  حفظ احیای تالاب های ساحلی و اکوسیستم های مرجانی این جزایر تضمین کننده درآمد و اشتغال پایدار در بخش شیلات و آبزیان  است.  از سوی دیگر اقتصاد دریا محور در این جزایر باید مورد توجه واقع شود تا از فشار مضاعف بر اکوسیستم های طبیعی کاسته شود. بر اساس مطالعات انجام شده در خصوص ظرفیت بردی زیست محیطی گردشگری در بخش غواصی  حاکی از فشار  بیش از حد ظرفیت و بر اکوسیستم های مرجانی است  از این رو در گام  اول برنامه ربزی جهت ایجاد مناطق حفاظت شده و احیای مناطق تخریب شده مرجانی و تالاب های ساحلی  باید در اولویت قرار گیرد. در گام دوم  برگزاری تور های گردشگری دریای یک روزه و چند روز براساس پیشنهاد محققین گردشگری ((مطالعات تعیین مسیرهای گردشگری دریایی (حسن اروجی۱۳۹۵))علاوه بر افرایش ضریب ماند گردشگران در جزیره کیش تنوع بخشی به  گردشگری دریایی . و کاهش فشار بر  سایت های مرجانی را درپی خواهد داشت.

منابع : منابع  : اروجی، و همکاران . ۱۳۹۵ بررسی و تعیین تورها و مسیرهای گردشگری دریایی در جزایر خلیج فارس، مطالعات فرهنگی و سیاسی خلیج فارس

مریم رسولی –۱۳۹۴  بررسی معیارهای انتخاب مناطق حفاظت شده ساحلی در منطقه ویژه دریایی خلیج فارس.سومین کنفرانس بین‌المللی اقیانوس‌شناسی خلیج فارس