در روزهایی که جزیره کیش در بی رونق ترین دوران خود به سر می برد و جمعیت زیادی به دلیل گرانی های افسارگسیخته، جزیره را برای همیشه ترک کرده اند (گزارش های متعددی در این خصوص منتشر و با بی توجهی و بی عملی مثال زدنی سازمان منطقه آزاد کیش مواجه شد)، و برخی از خانواده ها نیز در دو هفته اخیر، به دلیل ترس از زلزله فرار را بر قرار ترجیح داده اند، مشکلات جزیره یکی پس از دیگری سر بر می آورند و گویا عزمی برای حل مشکلات نیز وجود ندارد.

مسأله جایگاه های سوخت در جزیره کیش چندی است در اخبار رسانه ها دنبال می شود و هر بار، مشکل و مسأله ای در این خصوص بیان می گردد. تا چندی قبل مشکلات طرح آزمایشی دولت سیزدهم که بر سر کیشوندان آمد و سپس نبود کارت سوخت در جایگاه ها، پس از آن موضوع گازوئیل و صف های طولانی خودروهای سنگین و تریلی ها و اتلاف وقت و دوباره خرابی بسیاری از دستگاه های عرضه سوخت یا به بیان برخی جایگاه داران، از دور خارج کردن آنان توسط ابلاغیه های بالادست. فرسودگی دستگاه ها و نازل ها در سه پمپ بنزین موجود در جزیره کیش نیز که مشکل همیشگی کیشوندان بوده است و شرکت ملی نفت و دیگر ارکان مدیریتی کیش نیز هیچ گونه موضعی نسبت به این مسائل نداشته اند.

اما سوالی که مطرح می شود این است که مشکلات ساده اینچنینی تا چه زمانی قرار است در این جزیره ادامه یابد و متولی حل مشکلات، ناهماهنگی ها، سومدیریت ها کدام دستگاه است؟ آیا جز این است که مدیرعامل سازمان منطقه آزاد وظیفه ی رسیدگی به امور کلان جزیره را بر عهده دارد و به این منظور به کیش فرستاده شده است؟ آیا سازمان منطقه آزاد نباید به عنوان مدعی العموم نسبت به اختلالات سیستم ها، دستگاه ها، ارگان ها و سرپیچی یا اهمال کاری آنان اقدام مقتضی بعمل آورد ؟

بر کسی پوشیده نیست که این امر حداقل در دوران مدیریت جدید سازمان، انجام نشده و در بسیاری از موارد مشابه تنها موضع این سازمان چیزی نبوده جز سکوت. و نهایتا این سوال مطرح می گردد که آیا سکوت، راه حل مشکلات عدیده ی کیش است یا اقدام ؟