عدم توجه به جوامع محلی در فعالیت های صنعت گردشگری خلأیی اساسی در برنامه ریزی مشارکتی به منظور دستیابی به توسعه پایدار گردشگری محسوب می شود.
اغلب در برنامه های توسعه نظر گروه های نخبه و برگزیده را ملاک قرار می گیرد ، در حالی که جامعه محلی باید فرصت داشته باشد تا میزان و نوع توسعه مرتبط باجامعه خود را تعیین کند.
طبق تحقیقات علمی، نگرش منفی مردم بومی نسبت به توسعه گردشگری، ناشی از فقدان یا محدودیت امکان مشارکت است.
مشارکت جامعه محلی منجر به توزیع عادلانه هزینه ها و منافع گردشگری می شود و عدم مشارکت مردمان بومی در تصمیم گیری امور گردشگری منطقه خود منجر به مقاومت در مقابل هر طرحی که بخواهد سیستم زندگی، فرهنگ و ارزش های آنها را دچار تغییر و تزلزل کند.
گرچه شاید چنین تصور شود توسعه گردشگری برای رونق و افزایش رفاه اقتصادی جوامع محلی صورت می گیرد، اما بیشتر در راستای منافع گردشگری تصمیم گیرندگان، شرکت های گردشگری و گردشگران است.
نادیده گرفتن نظرات و انتظارات بومیان، اثرات مخرب زیست محیطی، فرهنگی و اجتماعی در منطقه دارد. لذا اگر قرار است طرحی در ارتباط مستقیم با بومیان و مشارکت جامعه محلی اجرا شود، ابتدا با جلسات متعدد مشورتی، آموزشی و توجیهی و با شفافیت کامل، دغدغه های فرهنگی، اجتماعی و معیشتی بومیان مرتفع شود و سهم بومیان از طرح توسعه مشخص شود تا منجر به مشارکت حداکثری و توسعه پایدار آن منطقه گردد.
روز جهانی مردمان بومی گرامی باد




