امروزه، تقریباً تمام کسانی که به­ دنبال توسعه و اصلاحات هستند در همه جای دنیا از آموزش و پرورش شروع می­کنند و رویکردهای برآمده از عصر جدید ارتباطات و فناوری­ها در تعلیم و تربیت از جمله دیدگاه حداکثری مبتنی­ بر خود یادگیری و چگونگی یادگیری (فراشناخت)، یادگیری فرایند مدار و مستقل موجب حرکت تدریجی در باز تعریف مفاهیم اساسی تعلیم و تربیت شده است. علم، تدریس، معلم، شاگرد، محتوای درسی و مدرسه در حال احراز تعاریف جدید هستند. جهانی‌ شدن موجب شده تا در بسیاری از موارد مرزهای سنتی آموزش و فناوری‌ها از بین رفته و نیازمند آن است که دوباره تعریف شود.

جناب آقای وزیر در دولت ۱۴ امید داریم که برای پیشبرد اهداف آموزش و پرورش، برداشتند موانع که مهمترین کار در شرایط امروز دستگاه تعلیم و تربیت می باشد با ساختاری که شما بهتر از هر کسی به آن واقع هستید می تواند راهگشای بسیاری از مشکلات باشد.

استفاده از تجربه معلمین در هر سطح و مقطع  و فارغ از هر نگاه سیاسی و با هدف برطرف سازی مشکلات شاید بهترین راه برای رفع مشکلات حال حاضر در آموزش و پرورش باشد. نگاهی بدور از تعصب سیاسی و جناحی و حذف نگاه خالص سازی که منجر به فجایعی غیر قابل جبران و از دست دادن نیروهای ارزشمندی در بدنه آموزش و پرورش و مدارس گردیده و خواهد گشت.

در ذیل به عمده ترین مشکلات موجود در آموزش و پرورش می پردازیم:

*کمبود منابع مالی و امکانات آموزشی:* بسیاری از مدارس در کشور با کمبود منابع مالی و امکانات آموزشی، از جمله تجهیزات مدرن، آزمایشگاه‌ها، کتابخانه‌ها و فضای مناسب برای فعالیت‌های ورزشی مواجه هستند. این کمبودها مستقیماً بر کیفیت آموزش تأثیر می‌گذارد.

*عدم حمایت و نگهداشت معلمین متخصص:* یکی از مشکلات اساسی، کمبود معلمان با تجربه و متخصص در سیستم آموزش و پرورش است. بسیاری از معلمان به دلیل حقوق پایین و نبود امکانات حرفه‌ای، انگیزه کافی برای ارتقاء مهارت‌های خود ندارند. همچنین، برنامه‌های آموزشی معلمان برای به‌روز‌رسانی اطلاعات و مهارت‌هایشان ناکافی است.

*سیستم آموزشی متمرکز و غیرپویا:* سیستم آموزشی حال حاضر بیش از حد متمرکز و غیرمنعطف است. برنامه‌های درسی به شدت خشک و غیر منعطف بوده و فضای کمی برای نوآوری و تطبیق با نیازهای محلی وجود دارد. این سیستم غالباً بر حفظیات تأکید دارد و کمتر به پرورش مهارت‌های تفکر انتقادی، خلاقیت و کارآفرینی توجه می‌شود.

*فشارهای امتحانی و رقابت‌های ناسالم:* سیستم آموزشی به شدت مبتنی بر امتحانات است، به‌ویژه کنکور سراسری. این مسئله باعث شده تا دانش‌آموزان و معلمان بیشتر بر حفظ مطالب تمرکز کنند تا یادگیری عمقی. این وضعیت استرس و فشار زیادی را بر دانش‌آموزان وارد می‌کند و باعث افت انگیزه برای یادگیری واقعی می‌شود.

*نبود برنامه‌های حمایتی برای دانش‌آموزان نیازمند:* در سیستم آموزشی، برنامه‌های حمایتی مناسبی برای دانش‌آموزانی که نیاز به کمک‌های ویژه دارند (مثل دانش‌آموزان با نیازهای خاص، دانش‌آموزان کم‌بضاعت یا دانش‌آموزان دارای مشکلات روانی) وجود ندارد. این مسئله باعث می‌شود که این دسته از دانش‌آموزان نتوانند از امکانات آموزشی به طور کامل بهره‌مند شوند.

*مهاجرت معلمان و نخبگان آموزشی:* به دلیل شرایط اقتصادی و اجتماعی، بسیاری از معلمان و نخبگان آموزشی به کشورهای دیگر مهاجرت می‌کنند. این مسئله باعث کاهش سطح کلی کیفیت آموزش و پرورش در ایران می‌شود.

*کلاس‌های شلوغ:* بسیاری از مدارس با تعداد زیاد دانش‌آموزان در کلاس‌های درس مواجه‌اند که این موضوع باعث کاهش کیفیت آموزش فردی و تعامل مؤثر بین معلم و دانش‌آموز می‌شود.

*عدم ارتباط مؤثر بین مدرسه و جامعه:* ارتباط ضعیف بین مدارس و جامعه، از جمله والدین، نهادهای محلی و کسب‌وکارها، باعث کاهش حمایت‌های خارجی از نظام آموزشی و کاهش تأثیرگذاری آموزش بر زندگی واقعی دانش‌آموزان می‌شود.

این چالش‌ها نیازمند اصلاحات ساختاری و برنامه‌ریزی جامع هستند تا بتوانند کیفیت آموزشی را در ایران بهبود بخشند.