در حالی‌که جزیره کیش به عنوان یکی از مهم‌ترین قطب‌های گردشگری، اقتصادی و دیپلماسی عمومی کشور شناخته می‌شود، متأسفانه عملکرد احمد جباری، نماینده فعلی مردم بندرلنگه، بستک، پارسیان و کیش در مجلس شورای اسلامی، نشان از غفلت و بی‌توجهی مزمن به مسائل این منطقه راهبردی دارد.

جباری که از ابتدای دوره نمایندگی خود کمتر مواضعی قاطع، پیگیرانه و سازنده در دفاع از منافع کیش اتخاذ کرده، اخیراً با کلید زدن طرح تحقیق و تفحص از سازمان منطقه آزاد کیش بار دیگر نام خود را در ارتباط با این جزیره بر سر زبان‌ها انداخته است؛ اقدامی که در ظاهر می‌تواند نشانه‌ای از شفاف‌سازی و نظارت باشد، اما با توجه به سابقه‌ی کم‌رنگ ایشان در پیگیری مطالبات کیشوندان، این حرکت بیشتر شائبه‌های سیاسی و شخصی را تقویت می‌کند تا انگیزه‌ای واقع‌گرایانه برای اصلاح ساختارها.

سکوت طولانی جباری در برابر مشکلات مزمن جزیره کیش ـ از افزایش هزینه‌های زندگی، ضعف در زیرساخت‌های بهداشت و آموزش، تا مهاجرت نیروهای متخصص به دلیل بی‌ثباتی مدیریتی ـ جای سوال دارد. حال چگونه است که پس از سه سال سیاه که بر کیش و مناطق آزاد گذشت و پس از انتصاب مدیری جدید و آغاز تغییراتی محسوس در بدنه مدیریتی کیش، ایشان به یک‌باره مطالبه‌گر شده‌اند؟

در همین مدت کوتاه از مدیریت محمد کبیری، بسیاری از کیشوندان و فعالان اقتصادی نسبت به رویکرد وی ابراز رضایت کرده‌اند. تمرکز بر ساماندهی امور اقتصادی، احیای اعتماد سرمایه‌گذاران، و ایجاد شفافیت در تصمیم‌گیری‌ها از جمله اقدامات قابل‌توجه وی بوده است. در واقع، برخلاف سال‌های گذشته که کیش بیشتر درگیر حواشی مدیریتی و رکود تصمیم‌سازی بود، اکنون نشانه‌هایی از پویایی در سطح اجرایی جزیره دیده می‌شود؛ هرچند راهی طولانی برای بازسازی کامل اعتماد عمومی در پیش است.

در این میان، لازم است مجلس شورای اسلامی، به‌ویژه کمیسیون‌های تخصصی، به جای پرداختن به بازی‌های سیاسی یا تخریب‌های جناحی، از فرصت مدیریت تازه در کیش برای حمایت از اصلاحات ساختاری بهره گیرند، نه آنکه با کلید زدن تحقیق و تفحص‌های جهت‌دار، مانع حرکت رو به جلو شوند.

کیش امروز نیازمند اتحاد، تخصص‌گرایی و آینده‌نگری است، نه نزاع‌های بی‌ثمر و نمایندگانی که در بزنگاه‌ها حضور ندارند و در وقت‌های خاص ظاهر می‌شوند.