اخبار نگران کننده ای درباره خصوصی سازی ورزش کیش به گوش می رسد. زمزمه هایی از معاونت ورزش و تفریحات سالم کیش و یا همان موسسه ورزش و تفریحات سالم سابق، درباره احتمال خصوصی سازی و واگذاری ۵۱ درصد سهام آن بلند شده است که امیدواریم صحت نداشته باشد.
آقای کبیری، شما را مدیری روشنفکر ، خلاق و پیگیر می دانیم. لطفا نگذارید تجربیات ناموفق قبلی شرکت هایی مانند آب و برق و کیش ایر ، اینبار در ورزش کیش رخ دهد. یکی از معدود دلخوشی های کیشوندان و نسل جوان کیش، ورزش است. با خصوصی سازی آن علاوه بر گرفته شدن این دلخوشی، از پرورش قهرمانان آینده نیز خبری نخواهد بود.
اثرات عملکرد ضعیف مدیران قبلی ورزش و حذف کیش از عضویت در مجامع فدراسیون های ورزشی و حق رای هیات های ورزشی کیش، همچنان باقیست. با خصوصی سازی ورزش کیش بر ضعف آن نیافزایید.
اگر قرار بر درآمدزایی است، به جای ایجاد درآمد برای عده ای خاص وفشار بر کیشوندان، با توجه به زیرساخت های مناسب ورزشی و امکانات اقامتی کیش، روی به برگزاری مسابقات کشوری و بین المللی با استفاده از حامیان مالی و ورودیه بیاورید.
جزیره کیش، با آفتاب همیشه تابان، فضای باز، هوای پاک و زیرساختهای نسبی، باید به بهشت ورزش ایران تبدیل میشد. اینجا جاییست که زمین و دریا با هم مسابقه میدهند، و هر صبح، چشماندازش انسان را به تحرک و تندرستی دعوت میکند. اما افسوس… که آنچه باید باشد، نیست.
ورزش در کیش، سالهاست میان شعارهای زیبا و عملکردهای ضعیف دستوپا میزند. سالنهایی داریم، اما گاه در سکوتاند. قهرمانهایی داریم که در سایه ماندهاند و حمایت نمی شوند، و جوانهایی که آرزوهایشان پشت درهای بسته مانده است.
کیش، با این همه ظرفیت، هنوز از نداشتن تیم های ورزشی حرفهای پایدار در لیگهای ملی رنج میبرد.
با اینحال، امید هست. جوانانی که با وجود بیامکاناتی میدرخشند، مربیانی که بیچشمداشت آموزش میدهند، و خانوادههایی که کودکانشان را به باشگاههای نیمهجان میبرند تا جسم و روانشان جان بگیرد.
ورزش، فقط یک فعالیت فیزیکی نیست؛ یک فرهنگ است، یک امید، و یک سرمایهگذاری برای آینده. کیش اگر میخواهد جزیرهای نمونه در ایران باشد، باید ورزش را از حاشیه به متن بیاورد؛ از تبلیغ به عمل؛ از بنر به زمین بازی.
باید سالنها باز شوند، زمینها جان بگیرند، قهرمانان دیده شوند، و مردم باور کنند که ورزش، حق همه است؛ نه امتیازی برای عدهای خاص.
ورزش کیش را باید از نو ساخت؛




