امروز یکی از ستون‌های سازندگی کیش از میان ما رفت؛
مهندس مسعود بهبهانی، مردی که نامش با پروژه‌های بزرگ و موفق دامون گره خورده بود، چشم از جهان فروبست.

اما آنچه در دل ما سنگینی می‌کند، فقط اندوه رفتن یک انسان نیست؛
این غم، غمِ بی‌مهری‌هایی‌ست که در روزهای آخر زندگی‌اش دید، دردِ نامهربانی هایی که شایسته‌اش نبود، و رنج‌هایی که در سکوت و متانت تحمل کرد.
او سزاوار قدردانی بود، نه نادیده‌گرفته‌شدن.

مسعود بهبهانی فقط یک سازنده نبود؛
او یک معمار امید بود. همیشه با چشمانی باز، قلبی پر از شور، و ذهنی آگاه، به آینده می‌نگریست.

امروز کیش یکی از فرزندان مؤثر و متعهد خود را از دست داد.
کاش قدر انسان‌های اثرگذار را تا وقتی در کنارمان هستند، بیشتر بدانیم…

او درباره بیوگرافی خود نوشته بود:

” بنده مسعود بهبهانی متولد آذر ماه سال ۱۳۳۲ هستم .
دانش آموخته و کار آموخته قبل از انقلاب هستم .
دانش آموخته مهندسی سازه دانشگاه صنعتی شریف و ورودی اولین دوره دانشکده مهندسی سازه در سال ۱۳۵۱
( اگر چه دانشگاه صنعتی از سال ۱۳۴۵ افتتاح شد ، لیکن از سال ۱۳۵۰ دانشکده مهندسی سازه دانشگاه با ۲۰ دانشجوی تغییر رشته ای از دانشکده مکانیک افتتاح شد و سال ۱۳۵۱ ، اولین دوره ای بود که این دانشکده از طریق کنکور ۴۸ دانشجو پذیرفت )

سابقه کار ۵۰ سال از سال ۱۳۵۳ کار آموخته قبل از انقلاب به مدت ۶ سال از سال ۱۳۵۳ و از زمان دانشجوئی و پاره وقت ، در شرکتهای مهندسین مشاور و پیمانکاران بنام آنزمان که دارای سازمان اصولی و کپی برداری شده از چارت شرکتهای کشورهای پیشرفته اروپا و آمریکا بود و بسیار آموختم .
بعد از انقلاب ، ۱۷ سال در سرزمین اصلی میهن و حضور در سه پروژه ملی و دهها پروژه بزرگ و کوچک در سراسر کشور را در کارنامه دارم .
از بیمارستان و پالایشگاه و نیروگاه برق و اتوبان و واحد تولیدی قطعات پیش ساخته بتنی و خلاصه هر کاربری که توانستم را تجربه کردم .
سال ۱۳۷۵ و زمانی که از کارهای سخت و بزرگ خسته شده بودم ، به جزیره زیبای کیش مهاجرت کردم که قدری آرام بگیرم .
از سال ۱۳۷۵ به مدت ۲۱ سال در جزیره کیش کار کردم که خوشبختانه آثار آن روی خاک جزیره قابل مشاهده است و هر جا توانستم آجری روی آجر بگذارم ، دریغ نکردم .
در چهار سال گذشته در دو شرکت دانش بنیان در تهران مشغول فعالیت هستم .
اما
دلم هوای جزیره کرده و سودای بازگشت دارم …”

و افسوس که آرزوی بازگشت به جزیره، بر دلش ماند.

روحش شاد، یادش ماندگار، و نامش همیشه با احترام در ذهن ما خواهد ماند.