جنگ ناجوانمردانه اسرائیل وآمریکا بر علیه کشورمان، جدا از گرفتن جانهای عزیزی که از دست رفتند و خسارت هایی زیادی که وارد شد، علی رغم پاسخ های جانانه نیروهای مسلح ما و در نتیجه توقف تهاجم دشمن، همچنان در شرایط بیم و امید، تاثیرات خود را بر زندگی عادی مردم می گذارد.

در این یادداشت سخن ما درباره کیش زیباست.

اینجا، جایی‌ست که زندگی مردم به “گردشگری، به رفت‌وآمد مسافر، به پروازهایی که حالا هفته ها است لغو شده اند و معلوم هم نیست که چه زمانی برقرار شوند”، گره خورده است.

با آغاز درگیری‌های اخیر، نخستین ضربه را پروازهای خارجی و داخلی خوردند.
هتل‌ها خالی‌تر شدند، بازارها خلوت‌تر، غرفه‌داران ناامیدتر.
خیابانهای جزیره، ما را به یاد ایام کرونا می اندازد.
کیش، مثل بیماری که در ظاهر آرام است، اما در درون تب دارد،
این روزها می‌سوزد… بی‌صدا.

اما جنگ فقط گردشگری را زمین‌گیر نکرد؛
سایه‌ی سنگین ناامنی روانی، نوسانات ارزی، کاهش نقدینگی، و افت تقاضا، همه‌ی مشاغل را تحت تأثیر قرار داده‌اند.
از تاکسی‌دار تا فروشنده‌ی صنایع دستی،
از استاد آموزشگاه تا آرایشگر و میوه فروشی محله،
همه به چشم می‌بینند که دخل و خرج دیگر با هم نمی‌خواند.

در این میان، خطر آنجاست که تنها ظاهر ماجرا دیده شود؛
آن‌هم فقط از نگاه بالادستی‌هایی که شاید تصویر واقعی زندگی مردم را درک نکنند.
مشکلات فقط برای بازارهای بزرگ و هتل ها نیست؛
در کوچه‌پس‌کوچه‌های جزیره، سفره‌هایی هست که هر روز کوچک‌تر می‌شوند،
اجاره ها و قسط‌هایی هست که عقب می‌افتد،
و دل‌هایی که نگران‌تر از همیشه‌اند.

کیش، همیشه ویترین بوده؛
اما حالا وقت آن است که به پشت ویترین هم نگاه کنیم.
به کارگران فصلی، به فروشندگان خُرد، به رانندگان، به روزنامه نگاران، به همه کسانی که در این جزیره‌ی گران، روزگار را سخت می‌گذرانند.
وقت آن است که سیاست‌گذاران منطقه آزاد و مسئولان جزیره، با دقت، با انصاف، و با اولویت انسانی، دست به گرفتن تصمیم های خاص و کاربردی بزنند.

حمایت، فقط در سخنرانی و گرفتن عکس نیست. البته الحق و الانصاف، مدیرعامل سازمان منطقه آزاد کیش و کادر همراهش، از ابتدای شروع شرایط ویژه فعلی، با حضور میدانی، در تامین نیازهای اولیه خوراک و سوخت و … نظارت بر عملکرد صنوف و ارگان ها، تامین امنیت، و باز کردن گره های خروج دریایی مسافران و کیشوندان از جزیره، بسیار تلاش کردند.

ولی جدا از نیازهای اولیه برای بقا، ارائه تسهیلات واقعی، بخشودگی اجاره‌ها، کمک به اقشار آسیب‌پذیر، و آرام‌سازی فضای روانی جامعه، تنها راه نجات این روزهای جزیره است.
سوال اینجاست که پلن های اجرایی برای شرایط بدتر و در صورت ادامه دار بودن این وضعیت برای مدت طولانی جیست؟

کیش، فقط ساختمان و بازار نیست؛
کیش، آدم‌هایش هستند.
اگر آن‌ها دیده نشوند،
هیچ توسعه‌ای معنا ندارد.