امروز روز قلم است؛
روز بزرگداشت ابزار اندیشه، زبان حقیقت، و پل ارتباطی میان دل‌ها و خردها.
قلم، پیش از آن‌که وسیله‌ای برای نوشتن باشد،
نماد آگاهی، گفت‌وگو و بیداری‌ست.
قلم، زبان بی‌صدا اما ماندگار یک جامعه است؛
زبان اعتراض، زبان عشق، زبان تاریخ.

در روزگاری که جهان با بحران‌های بی‌پایان روبه‌روست،
و کشور ما نیز با مشکلات اقتصادی، اجتماعی و روانی متعددی دست‌وپنجه نرم می‌کند،
نقش قلم، از همیشه پررنگ‌تر و حیاتی‌تر است.

ما در شرایطی زندگی می‌کنیم که جامعه به امید و آگاهی نیاز دارد؛
و این دو، بدون قلمی که بنویسد، روشنگری کند، تحلیل کند و صدای مردم باشد،
شکل نمی‌گیرند.

قلم، اصلاح‌گر است؛
اما اصلاح‌گری‌اش نه با هیاهو، بلکه با اثر است.
سطر به سطر می‌نویسد،
تا ذهنی بیدار شود،
قلبی آرام گیرد،
و تصمیمی درست گرفته شود.

ما اگر آینده‌ای بهتر می‌خواهیم،
باید فضا را برای قلم‌ها باز کنیم.
قلم‌هایی که از دانش می‌نویسند،
از تجربه‌ها، از اشتباهات، و از رؤیاهایی که هنوز زنده‌اند.

نقش یک روزنامه‌نگار صادق، یک نویسنده دغدغه‌مند،
یا حتی معلمی که ساده‌ترین جمله‌ها را برای دانش آموزانش می‌نویسد،
از هزار سخنرانی پرزرق‌وبرق مؤثرتر است.

بیایید در روز قلم،
دوباره به قدرت کلمات ایمان بیاوریم.
دوباره اعتماد کنیم به تأثیر آرام اما ماندگار نوشتن.
و باور کنیم که هنوز می‌شود جامعه‌ای ساخت،
اگر به قلم‌ها اجازه داده شود که کار خود را بکنند:
روشنگری، گفت‌وگو، نقد، و امیدآفرینی.

سخت است که در این شرایط حرمت و شرافت قلم را حفظ کنی…

ولی در حد توان و بضاعا سعی کرده ایم که به قداست قلممان، خیانت نکنیم… هر چند ترکش هایش را بی شمار می خوریم

توضیح:روز قلم در ایران باستان روز چهاردهم تیر، جشن‌تیرگان، بوده است؛ از آن جهت که در این روز هوشنگ، پادشاه پیشدادی، نویسندگان را گرد آورد و گرامی داشت. در تقویم رسمی ایران هم، روز چهاردهم تیرماه روز قلم است. این روز در سال ۱۳۸۱ پس از پیشنهاد انجمن قلم ایران و تصویب شورای عالی انقلاب فرهنگی به ثبت رسید.