در یکی از جلسات چند روز پیش، یکی از عزیزان گفت: رسانه ها لطفا نکات منفی از کیش نگویند و همه برای کیش تبلیغ کنیم.

در پاسخ یه آن دوست عزیز گفتم، خبرنگار باید آیینه باشد و آنچه رخ می دهد را چه خوب و چه بد منعکس کند.، خبرنگار واقعی، مانند عدسی محدب و مقعر عمل نمی کند که بعضی جاهارا بزرگنمایی و بعضی جاها را کوچکنمایی کند. چیزی که منفعت برخی، بر پایه آن استوار است.

سالهاست که ما، با آنکه هیچگونه منفعتی در بحث گردشگری نداشته ایم و نداریم، ولی برای رشد و حل مشکلات آن جنگیده ایم. برای اقشار مختلف، از فرهنگی و بازنشسته بگیرید تا بازاری و راننده و کارگر…

برای گفتن حقیقت، بارها هدف تیر بلا بوده ایم و هر چه نوشته ایم، عده ای را خوش آمده است و عده ای را دشمن کرده است. در مملکتی که رسانه، رکن چهارم دموکراسی نیست و مرغ عزا و عروسی می شود، یا باید عاشق باشی و یا دیوانه، که وارد این حیطه، آن هم شرافتمندانه و نه کاسبکارانه شوی…

شغلی که نه شب دارد و نه روز، نه تعطیلی دارد و نه تعطیل بردار است. دائما در معرض اخبار منفی هستی و علاوه بر غم های خودت و مملکتت، سنگ صبور غم های مردم کشورت هم می شوی…

نه حقوقی داری و نه درآمد ثابتی… جالب آنجاست که صدا و سیما با بودجه، چند ده هزار میلیارد تومانی، تبلیغات ثانیه ای خدا تومن می گیرد و به آن انتقادی نمی شود، ولی ما که اندک درآمدمان به چند آگهی متکی هست و از جایی هم نه بودجه ای داریم و نه درآمدی، نقد می شویم که چرا تبلیغ می گذارید.

بگذریم، در آستانه ۱۷ مرداد، روز خبرنگار درد دلمان باز شد. به قول مسعود کیمیایی: خیلی تاوان داره شریف زندگی کردن..

امیدواریم بتوانیم شریف زندگی کنیم، چون این عمر، همچون آب روان می گذرد و از ما رد پایی جز خوبی و بدی نمی ماند…