جزیره کیش با توجه به شرایط اقلیمی و موقعیت جغرافیایی و نگاه ویژه حاکمیتی و با مشارکت بخش خصوصی و بدون کسب بودجه دولتی توانسته نسبت به سایر مناطق آزاد و شهرهای گردشگر محور سرآمد باشد و تصویری زیبا نزد گردشگران و شهروندان به جای بگذارد.
اما زیر پوست کیش زیبا لایه هایی از توسعه نامتوازن مشهود است که اگر به فوریت سعی در جبران آن نشود ما را دچار عقب گرد و بحران خواهد کرد.
به عنوان مثال آنچه شهروندان و بعضا گردشگران را آزرده کمبودها و ضعف در مقوله بهداشت و درمان بوده،به طوری که امروز تنها بیمارستان کیش با وجود پرسنل زحمتکش خود، از فقر امکانات رنج می برد، که از مراجعین گرفته تا کادر درمان از این مساله گلایه مندند و در بعضی از موارد موجبات عدم مراجعه شهروندان را فراهم کرده که همین امر خطرات و هزینه بیشتر به بیمار را منتقل میکند.
گران بودن خدمات یکی دیگر از معضلات است و این در حالیست که به این مقوله نباید نگاه درآمد محور داشت و مقرر گردیده که بیمار جز درد بیماری رنج دیگری نداشته باشد.
ضعف در نظام تامین اجتماعی در جزیره کیش و گلایه های به حق جامعه نسبت به این مساله مهم از دیگر مسایلی هست که مستقیم قشر متوسط جامعه و نیروی کار را با چالش مواجه کرده است.
همچنین به مقوله بهداشت به عنوان اصل پیشگیری باید توجه بیشتری داشت و این حوزه را به لحاظ امکاناتی قدرتمند کرد .
یکی دیگر از معضلات ،ضعف در مقوله آموزش و پرورش است که متاسفانه نارضایتی همه طرف های درگیر این مساله حیاتی را فراهم کرده است .
سوال اینجاست آیا امروز وضعیت سرانه آموزش و پرورش ما با استانداردهای جهانی نزدیک است؟
آیا امروز معلمان و پرسنل زحمتکش این نهاد از حقوق و امکانات رفاهی که در اختیار دارند رضایت دارند؟
آیا والدین از وضعیت تحصیلی فرزندان خود راضی هستند؟
آیا عدالت آموزشی به عنوان مهمترین دغدغه جامعه محقق شده؟
تا چه میزان به اسناد بالادستی نظام آموزش و پرورش توجه داشته ایم؟
آیا سرمایه گذاران حاضرند با این امکانات موجود، فرزندان خود را برای تحصیل راهی کیش کنند؟
یا به کل قید سرمایه گذاری و سکونت را در کیش خواهند زد؟
مگر غیر از این است که بسیاری از مشکلات اجتماعی، فرهنگی و اخلاقی جامعه میبایست در این بستر حل شود؟
مگر غیر از این است که بسیاری از چالش های موجود حاصل کم توجهی به نظام آموزش و پرورش بوده؟
آیا در آینده نه چندان دور با چالش های بیشتری نظیر کمبود نیروی انسانی با دانش و آگاهی و مهارت کافی و معضلات اجتماعی و فرهنگی دچار نخواهیم شد؟
اینکه همه ما ( از بخش خصوصی تا دولتی، تشکل های مردم نهاد و …..) به دنبال توسعه و پیشرفت هستیم و مقوله مهمی نظیر بهداشت و درمان و آموزش و پرورش را فراموش کنیم زنگ خطریست برای آینده نه چندان دور!
ادامه این کم توجهی موجبات مهاجرت و فرار سرمایه را توسط علاقه مندان این دیار فراهم میکند.
هشداری که از مدیران گرفته تا بخش خصوصی تا سمن ها و انجمن ها و تشکل های اجتماعی باید به آن توجه کنند و با هم افزایی و تعامل بیشتر و برنامه ریزی دقیق در کنار یکدیگر برای این دو مقوله چاره اندیشی و اقدام فوری کنند.
همچنین سرمایه‌ گذاران عزیز از حیث مسئولیت اجتماعی و با ترسیم نگاه بلند مدت در این دو حوزه حامی بخش دولتی و جامعه باشند.
بدانیم هزینه در این دو مقوله سرمایه گذاری محسوب شده و محصول آن مستقیم و غیر مستقیم به خودمان باز میگردد.

به نظر میرسد اگر تصمیم گیران در هر بخش از این دو مقوله یک شورای مشورتی با مشارکت سازمان منطقه آزاد، متولیان دولتی آموزش و پرورش و بهداشت و درمان ، سمن ها و تشکل های مردم نهاد ، سرمایه گذاران و خیرین شکل دهند شاهد حرکت رو به جلو و هم افزایی بیشتر در این دو مساله مهم و حیاتی باشیم.

امید است که با توجه به مطالبه جدی رهبری انقلاب و تاکید رئیس جمهور محترم به حل معضلات این دو مقوله با کمک و همراهی مردم ، شاهد تلاش های بیشتری در این دو‌حوزه مهم توسط مدیران دولت در استان هرمزگان و جزیره کیش باشیم