جزیره کیش سالهاست که با عنوان «نگین خلیج فارس» شناخته میشود؛ مقصدی که میتوانست و هنوز هم میتواند در تراز منطقهای و جهانی بدرخشد. اما واقعیت تلخ این است که برخی رویدادها و نمایشگاههایی که در سالهای اخیر برگزار شده است، نه تنها به ارتقای جایگاه کیش کمکی نمیکنند، بلکه به برند این جزیره نیز لطمه میزنند.
نمایشگاههایی مانند «شهر پایدار» و «کیش اکسپو» که با تبلیغات پرطمطراق برگزار میشوند، در اجرا چنان ضعیف و کمرمق ظاهر شده اند، که بازدیدکننده را به یاد سالنهای محلی شهرستان ها میاندازند، نه نمایشگاههای بینالمللی یک منطقه آزاد با مأموریت جهانی. این در حالی است که «کیش» باید ویترین خلاقیت، فناوری، سرمایهگذاری و تعاملات بینالمللی ایران باشد — نه صحنهای برای پروژههای نیمهجان و غرفههای خالی.
برگزار کنندگان ضعیف که گاها نسبت به کیش نیز عرق ندارند، می توانند تلاش های مدیران و کارکنان شرکت سرمایه گذاری و توسعه و مرکز همایش ها و نمایشگاه های بین المللی کیش را تحت الشعاع قرار دهند.
مدیران فعلی سازمان منطقه آزاد کیش باید هوشیار باشند و در چالههایی نیفتند که مدیران گذشته دبیرخانه شورایعالی مناطق آزاد و سازمان منطقه آزاد کیش کندهاند. چالههایی از جنس سفارش، بودجههای بیهدف و برگزاری نمایشگاههایی که نه بازخورد اقتصادی دارند، نه بازتاب رسانهای مثبت، و نه حتی رضایت مردمی.
نگاهی به دبی بیندازیم؛ شهری که با برگزاری رویدادهایی چون GITEX یا Expo، چنان تصویری از نظم، نوآوری و جذب سرمایهگذار ارائه داد که حالا برند «دبی» مترادف با توسعه هوشمند و تجارت جهانی شده است. چرا کیش نباید الگویی مشابه داشته باشد؟ مگر ظرفیت جغرافیایی، موقعیت استراتژیک یا زیرساختهایش کمتر است؟ مشکل در نگاه مدیریتی است؛ در درک نکردن اهمیت «برند شهری» و نقش نمایشگاهها در ساخت آن. با برگزاری رویدادهای با کیفیت و سطح بالا، می توان شاهد جذب گردشگران خاص به جزیره کیش بود.
کیش باید از تکرار رویدادهای کممحتوا و سطحی فاصله بگیرد و به سمت کیفیت، هدفگذاری بینالمللی و مشارکت واقعی بخش خصوصی حرکت کند. در غیر این صورت، هر نمایشگاه ضعیف، یک گام به عقب برای برند «کیش» و یک لکه بر چهره جزیرهای است که باید مظهر درخشش ایران در خلیج فارس باشد، نه ویترین اشتباهات تکراری.




