مسابقه درگ «جایزه بزرگ کیش» که قرار بود یک رویداد حرفه‌ای، دقیق و در شأن «روز کیش» باشد، با آنچه برگزار شد زمین تا آسمان تفاوت داشت. برنامه‌ای که از ابتدا برای دو روز؛ پنجشنبه و جمعه اعلام شده بود، ناگهان در یک روز خلاصه شد و همان هم با حدود دو ساعت تأخیر و آشفتگی کامل آغاز شد؛ بی‌برنامگی‌ای که نه تنها حرمت مخاطب، بلکه حرمت نام «ورزش» و «کیش» را هم زیر سؤال برد.
اما فاجعه اصلی، بی‌نظمی در مدیریت جمعیت و ناتوانی در کنترل فضای مسابقه بود. ورود بدون مانع انبوه مردم عادی به جایگاه در نظر گرفته شده برای خبرنگاران، نه تنها شأن رسانه را زیر پا گذاشت، بلکه خطر وقوع حادثه‌ای جدی را به وجود آورد. در یک رویداد سرعت‌محور، فاصله‌گذاری با تماشاگران یک اصل اولیه و بدیهی است، نه یک توصیه اختیاری.
با این حال، به جای پاسخگویی و تلاش برای کنترل اوضاع، اتفاقی تلخ‌تر رخ داد:
اهانت به خبرنگاران، لگد زدن به صندلی خبرنگار و درگیری فیزیکی با خبرنگار توسط سرپرست هیأت موتورسواری و اتومبیلرانی کیش و مسئول روابط عمومی آن.
اگر این روایت نبود، شاید باورش سخت بود که یک مسئول ورزشی به جای عذرخواهی و مدیریت بحران، در نقش «عامل بحران» ظاهر شود.
اکنون یک پرسش جدی و غیرقابل چشم‌پوشی پیش روی مدیران سازمان منطقه آزاد کیش، اداره ورزش و همه نهادهای نظارتی است:
آیا هیچ‌گونه اهلیت‌سنجی برای انتخاب روسا و کادر هیأت‌های ورزشی کیش انجام می‌شود؟
ملاک انتخاب چیست؟ تخصص؟ تجربه؟ مدیریت؟ یا توان مالی، رفاقت، جایگاه اداری و حقوقی؟
وقتی در یک رویداد رسمی، خبرنگار ـ که چشم و گوش مردم است ـ مورد توهین و ضرب‌وشتم قرار می‌گیرد و هیچ‌کس پاسخگو نیست، یعنی ساختار انتخاب مدیران ورزشی ما دچار یک اشکال عمیق، خطرناک و مزمن است.
مسئولان باید پاسخ بدهند. نه با سکوت، نه با توجیه، نه با پاک کردن موضوع.
اعتبار ورزش کیش، امنیت مخاطبان، و احترام به خبرنگاران شوخی‌بردار نیست.