انتظارات از دولت چهاردهم کم نبود. به‌ویژه در حوزه‌ای مثل آموزش و پرورش که قرار بود نماد تغییر، شایسته‌سالاری و عبور از چرخه فرسوده انتصابات تکراری باشد. در کیش، این انتظار پررنگ‌تر هم بود؛ جزیره‌ای با ادعای «ویترین توسعه»، «شهر آینده» و «الگوی مدیریت نو». اما آنچه امروز در آموزش و پرورش کیش می‌بینیم، نه تحول است و نه حتی اصلاح؛ بلکه ادامه همان مسیر قدیمی با بسته‌بندی جدید است.

انتصابات امروز در آموزش و پرورش کیش، این سؤال جدی را دوباره زنده کرده است: آیا این نهاد حیاتی در جزیره، اصلاً صاحب دارد؟ یا همچنان یک «بچه‌ سرراهی» است که همه مدعی آن هستند، ولی کسی مسئولیت تامین نیازهای آن را گردن نمی گیرد.

سال‌هاست آموزش و پرورش کیش نه در اولویت سازمان منطقه آزاد بوده، نه در برنامه‌ریزی‌های کلان جزیره جایگاه روشنی داشته و نه در انتصابات، معیارهای تخصصی و آینده‌نگرانه بر آن حاکم بوده است و برای آن در تهران رایزنی شده است. نتیجه هم روشن است؛ مدیریت‌های تحمیلی از اداره کل استان و نگاه روزمره و عقب گرد نهادی که باید آینده‌ساز باشد.

ما انتظار داشتیم در دولت چهاردهم، با شعار شایسته‌سالاری، جوان‌گرایی و تحول، آموزش و پرورش کیش از این بلاتکلیفی تاریخی خارج شود. انتظار داشتیم مدیری بیاید که آموزش را بفهمد، جزیره را بشناسد، دغدغه معلم و دانش‌آموز را داشته باشد و بتواند آموزش و پرورش کیش را از حاشیه به متن بیاورد. اما آنچه رخ داد، نه یک انتخاب تحول‌ساز، بلکه تکرار همان الگوی محافظه‌کارانه گذشته بود؛ بی‌ریسک، بی‌چالش و البته بی‌امید به نغیر.

آموزش و پرورش کیش سال‌هاست قربانی این نگاه است که «فعلاً بگذرد». گویی مهم نیست که کیفیت آموزش افت کند، معلمان بی‌انگیزه شوند، خانواده‌ها نگران آینده فرزندانشان باشند و مدارس از ایده‌های نو تهی بمانند. مهم فقط این است که مسئله‌ای روی میز مدیران ارشد نیاید.

اما واقعیت این است که هیچ توسعه‌ای بدون آموزش و پرورشِ قدرتمند، پایدار نخواهد بود. اگر کیش قرار است آینده‌ای روشن داشته باشد، این آینده از کلاس‌های درس آغاز می‌شود، نه از پروژه‌های نمایشی و گزارش‌های پرزرق‌وبرق.

امروز، آموزش و پرورش کیش بیش از هر زمان دیگری نیازمند تصمیم شجاعانه است؛ تصمیمی برای شکستن چرخه انتصابات تکراری، برای اعتماد به نیروهای متخصص و خلاق، و برای بیرون آوردن این نهاد از وضعیت «بی‌صاحب» و حاشیه‌نشین و به روز کردن آن. رفع دغدغه های معلمان و رقابت آن با سطح مدارس کشورهای پیشرفته و نه لنگ اولیه ها ماندن.

دولت چهاردهم هنوز فرصت دارد. اما اگر این روند ادامه پیدا کند و شرایط عوض نشود، آموزش و پرورش کیش همچنان همان «بچه‌ سرراهی» باقی خواهد ماند؛ نهادی که همه از کنارش رد می‌شوند و ابراز مالکیت و حاکمیت می کنند، اما هیچ‌کس مسئولیت آینده‌اش را به‌عهده نمی‌گیرد.