امنیت جانی و روانی دانش‌آموزان، آخرین اولویت؟

وقتی صدای انفجار و پیگیری اخبار جنگ به بخشی از زندگی روزمره مردم تبدیل شده است، نمی‌توان از دانش‌آموز و دانشجو انتظار داشت با آرامش پشت میز امتحان بنشیند و با تمرکز پاسخ سوالات دروسی را که در طول سال به صورت آنلاین و با اینترنت زغالی یاد گرفته است را بدهد. آزمونی که قرار است معیار سنجش دانش باشد، در چنین شرایطی بیش از آنکه توان علمی را محک بزند، میزان تحمل اضطراب و فشار روانی را می‌سنجد.

در روزهای اخیر، شهرهای جنوبی کشور بارها شاهد شنیده شدن صدای انفجار بوده‌اند. در چنین فضایی، اصرار بر برگزاری حضوری امتحانات، بدون ارائه راهکارهای جایگزین یا حداقل تضمین‌های روشن درباره امنیت و آرامش داوطلبان، پرسش‌های جدی را در ذهن خانواده‌ها ایجاد کرده است. آیا سلامت جسم و روان دانش‌آموزان، اولویت نخست نظام آموزشی نیست؟

در جزیره کیش اگرچه تاکنون خوشبختانه حمله‌ای رخ نداده، اما نگرانی خانواده‌ها کاملاً طبیعی است. اخبار پی‌درپی، فضای روانی جامعه را تحت تأثیر قرار داده و بسیاری از والدین با اضطراب فرزندان خود را راهی حوزه‌های امتحانی می‌کنند. در چنین شرایطی، انتظار می‌رود مسئولان جزیره کیش، حداقل درباره محل برگزاری برخی آزمون‌ها، به‌ویژه آزمون نهایی پسران، بازنگری فوری انجام دهند و اگر امکان برگزاری غیرحضوری وجود ندارد، دست‌کم محیطی امن‌تر و مناسب‌تر را برای برگزاری امتحانات در نظر بگیرند.

مدیریت بحران یعنی تصمیم‌گیری پیش از وقوع حادثه، نه پس از آن. تجربه‌های تلخ گذشته نشان داده است که بسیاری از اقدامات، زمانی انجام شده‌اند که دیگر دیر شده بود و تنها چیزی که باقی ماند، ابراز تأسف و وعده بررسی بود.

پرسش افکار عمومی روشن است؛ آیا باید منتظر وقوع حادثه‌ای غیر قابل جبران مانند مدرسه میناب باشیم تا اهمیت پیشگیری و تصمیم‌گیری به‌موقع مورد توجه قرار گیرد؟ مسئولیت مدیران، تنها برگزاری امتحان نیست؛ حفظ امنیت، آرامش و اعتماد خانواده‌ها نیز بخشی از همان مسئولیت است. تصمیمی که امروز با تدبیر گرفته شود، شاید فردا از یک فاجعه جلوگیری کند.