سلام آقاجان به همه عزیزان دل… مدتی بود که به حکم ضرورت، زبان در کام کشیده بودیم و به قول استاد سخن ، سعدی شیرازی…. زبان بریده بکنجی نشسته صم بکم…. قلم را در قلمدان گذاشته و طنز آتشین خود را غلاف کرده بودیم… اما دیگر طاقت آقاجان طاق گردیده و تمام وجودش تمنای نوشتن طنز می کند… هر چند قدما می گویند، زبان سرخ، سر سبز دهد بر باد و البته که در کیش رویایی، نوشتن طنز و نقد کردن، به کام بعضی از آقایان و خانم ها، خوش نمی آید و بفهمی نفهمی تبعات دارد… ولی چه کند آقاجان که بر حسب وظیفه اجتماعی و رسانه ای اش، بر خود واجب می داند که نقد مصلحانه و مشفقانه کند و برای آنکه زهر آن را بگیرد در قالب طنز ، آن سخن ها را بگوید…شاید گوشی باشد برای شنیدن و عزمی باشد برای اصلاح و پیگیری امور… بگذریم آقاجان، بعد از مدتها نوشتیم ، طنزمان تلخ گردید، بگذارید به حساب دلخوری ها و دغدغه های آقاجان… دو سه روز بگذرد دوباره همان آقاجان طناز شیرین قلم و شیرین سخن خواهم شد… قول آقاجانانه می دهم…