می‌گویند سیاه‌نمایی نکنید…امید بدهید…از زیبایی‌های جزیره و اتفاقات مثبت در کشور بنویسید…
باور کنید ما هم دلمان می‌خواهد فقط از دریا بنویسیم، از غروب‌های کیش ویدئو بگذاریم، از رونق بازارها، از لبخند گردشگران و آینده‌ای روشن.ما هم خسته شده‌ایم از تیترهایی که بوی گلایه می‌دهد.اما سؤال اینجاست؛ وقتی زندگی مردم تلخ شده، چطور می‌توان قلم را شیرین نگه داشت؟
وقتی هر روز پیام مردمی می‌رسد از اجاره‌هایی که دیگر هیچ تناسبی با درآمد ندارد…وقتی خانواده‌ای نگران تمدید قرارداد خانه‌اش است و کارمندی با سال‌ها سابقه کار، دیگر توان ماندن در کیش را ندارد…وقتی بازاری و کلوب دار می گویند دخل روزانه شان، صفر بوده است. وقتی هتلدار نیروهایش را تعدیل می کند.آیا سکوت کردن یعنی امید دادن؟
وقتی مردم از قبض‌های عجیب آب و برق گلایه دارند…وقتی بیماری برای یک MRI ساده باید نگران سفر به خارج از جزیره باشد، آن هم به صورت زمینی…وقتی فعال گردشگری از رکود، کاهش مسافر و خاموش شدن تدریجی کسب‌وکارش حرف می‌زند…وقتی جوان‌ها یکی‌یکی از جزیره می‌روند چون دیگر آینده‌ای برای خودشان متصور نیستند…چطور می‌شود فقط از زیبایی‌ها نوشت؟
ما سیاه‌نمایی نمی‌کنیم؛ما فقط بلندگوی دردهایی هستیم که شنیده نشدند.
اگر از افزایش افسارگسیخته اجاره‌ها نوشتیم، چون پشت هر عدد، یک خانواده ایستاده بود.اگر از رکود گردشگری گفتیم، چون می‌دانیم اقتصاد کیش بدون گردشگر نفس نمی‌کشد.اگر از مشکلات شهری و درمانی نوشتیم، چون مردم حق دارند در ازای هزینه‌هایی که پرداخت می‌کنند، خدماتی در شأن این جزیره دریافت کنند.
امید، با پاک کردن واقعیت ساخته نمی‌شود.امید زمانی شکل می‌گیرد که مشکلات دیده شوند، درباره‌شان حرف زده شود و برای حل آن‌ها اراده‌ای وجود داشته باشد.
اتفاقاً خطرناک‌ترین نقطه، زمانی‌ست که رسانه‌ها فقط تعریف کنند، فقط لبخند مصنوعی نشان دهند و جامعه آرام‌آرام زیر فشار مشکلات فرسوده شود، بدون آنکه کسی صدایش را بشنود.
ما هنوز هم به کیش امید داریم و آن را گوهری ناب برای ایران زیبا می دانیم.به مردمش، به جوان‌هایش، به کسب‌وکارهایی که با سختی دوام آورده‌اند، به خانواده‌هایی که هنوز برای ماندن تلاش می‌کنند، اعتقاد داریم.
اما امید واقعی، روی حقیقت ساخته می‌شود؛نه روی سکوت، نه روی آمارهای تزئینی، نه روی پنهان کردن درد مردم.
اگر قلم ما تلخ شده، تقصیر ما نیست.تقصیر واژه‌ها هم نیست…قصه‌هایی‌ست که هر روز از دل همین جامعه به دستمان می‌رسد و چون آینه آن را انعکاس می دهیم.