گرانی دیگر خبر نیست؛ واقعیتی است که هر صبح با آن بیدار می‌شویم و هر شب با حساب‌وکتابش به خواب می‌رویم. قیمت‌ها نه ماهانه و نه هفتگی، که گاه ساعتی تغییر می‌کنند. برچسب‌ها در قفسه‌ها عوض می‌شوند و سفره‌ها در خانه‌ها کوچک‌تر. آنچه زمانی «حداقل‌های زندگی» بود، امروز برای بسیاری به آرزو تبدیل شده است؛ از گوشت و میوه گرفته تا ساده‌ترین دلخوشی‌های خانوادگی.

فشار معیشت فقط عدد و رقم نیست؛ فرسایش روح است. پدری که دخل و خرجش با هم نمی‌خواند، مادری که ناچار است بخشی از سبد خرید را حذف کند، جوانی که با وجود کار، آینده را مه‌آلود می‌بیند. کوچک شدن سفره‌ها یعنی بزرگ شدن اضطراب‌ها؛ یعنی نگرانی دائمی از اجاره‌خانه، شهریه مدرسه، هزینه درمان و قبض‌هایی که منتظر مهلت نمی‌مانند.

در کنار این تنگنای اقتصادی، حوادث تلخ اخیر نیز داغ و فشار روانی مضاعفی بر جامعه تحمیل کرده است. وقتی سوگ، نااطمینانی و نگرانی‌های امنیتی با مشکلات معیشتی گره می‌خورند، تاب‌آوری مردم کاهش می‌یابد. سایه جنگ و خبرهای نگران‌کننده، بر ذهن‌ها سنگینی می‌کند؛ گویی مردم همزمان باید نگران نان باشند و آینده نامشخص.

در این میان، کیش هم حال و روز متفاوتی ندارد؛ بلکه شاید فشارها در این جزیره بیشتر هم حس شود. کاهش چشمگیر مسافران در ماه‌های اخیر، رکود بازار گردشگری را به دنبال داشته است. غرفه داران، فعالان حوزه خدمات، هتل‌ها، رستوران‌ها و حتی رانندگان تاکسی با افت درآمد روبه‌رو شده‌اند. کیش که اقتصادش بر پایه گردشگری می‌چرخد، وقتی از رونق می‌افتد، معیشت کیشوندان مستقیم تحت تأثیر قرار می‌گیرد.

هزینه‌های زندگی در جزیره همواره بالاتر از بسیاری نقاط کشور بوده است؛ از اجاره‌بها گرفته تا کالاهای مصرفی. حالا با کاهش مسافر و رکود بازار، بسیاری از خانواده‌های کیشوند نگران آینده کسب‌وکار و درآمد خود هستند. دغدغه امروز در کیش فقط گرانی نیست؛ نگرانی از تداوم رکود و نامعلوم بودن چشم‌انداز پیش‌روست.

این یادداشت نه از سر گلایه صرف، که از سر دلسوزی است. اقتصاد تنها با آمار و نمودار معنا پیدا نمی‌کند؛ با کیفیت زندگی مردم سنجیده می‌شود. وقتی ثبات از بازار می‌رود، امید هم آرام‌آرام از خانه‌ها فاصله می‌گیرد.

مردم، چه در سرزمین اصلی و چه در جزیره کیش، بیش از هر چیز به ثبات و آرامش نیاز دارند؛ به تصمیم‌هایی که بتواند سفره‌ها را ترمیم کند، اعتماد را بازسازی کند و افق فردا را روشن‌تر نشان دهد. سفره‌ها اگر کوچک شده‌اند، دل‌ها را کوچک نکنیم. بازگرداندن امید، امروز از نان هم ضروری‌تر شده است.